ازپوهندوی شیما غفوری

بتخانه

بتها چو سنگ بودند در وقت خلیل

درخانه به بند بودند بی جرم و دلیل

چند تا بت زیبا بود بهر همه کس

یک صاحب بتخانه، یک راه وسبیل

حالا همه بت گشته درخانۀ ما

بتخانۀ انسان است کاشانۀ ما

بت های وطن مرد اند، شایستۀ مهر

زنجیرشکن عصرند، چه موش وچه شیر

هریک زدگر بهترد ر حُب وطن

با غیرت و دانایند، والا چوسپهر

حالا همه بت گشته درخانۀ ما

غمخانۀ دوران است کاشانۀ ما

بت های نفس دار وبیجان و شهید

سبزوجگری رنگ و یا سرخ وسپید

از کشمکش گردون هم بوقلمون

حرب مدح وتصویرش پنهان وپدید

حالا همه بت گشته درخانۀ ما

در جنگ بتان مشغول کاشانۀ ما

کشتی شده چاک ودرز غرق است قریب

مهلت نبود ما را در چال و فریب

یکدسته شوئیم یکدم از بهر وطن

گرداب زپی دارد این خَمِ نشیب

تا نوری زدل خیزد در خانۀ ما

بستان شرف گردد کاشانۀ ما

بد اویین هاوزن- جرمنی 10.05.12

نورمحمد غفوری

نورمحمد غفوری

فلک ته

نن د بیا شوندې زما په وینو سرې کړې

اې فلکه ته په ما دا څه کانې کړې؟

که زما د تودې وینې سرخي نه وي

رنګینه به د په څه شی اننګې کړې؟

دا خپل زور د په ما ازمویه او ګوره!

آخر ما به آزموده د زمانې کړی!

بیا به هم د سمندر غوندې ژوندون کړم

که له پاسه مې پر سر بلې لمبې کړی

د خپل نوی خیا ل نیشه مې را سره ده

پروا نکړی که د ورانې میخانې کړی

نر تندی به کله چاته ښکته نه شی

بې هـمـتو بــــه بتانــو ته سجدې کړی

دا زما د ارمانو سپرلی به راشی

ته که هر څومره د ژمی شپې اوږدې کړی

نورمحمد  غفوری