فرزندان نا خلف هفتم ثور


عصمت رسا

فرزندان نا خلف هفتم ثور

                                                   

بیست سال است که هشتم ثور بمثابه یک رویداد مهم سیاسی، مورخین و حلقات سیاسی کشور را بخود مصروف ساخته که خوشبختانه با گذشت هر روز زوایای تاریک این واقعه  روشنتر میگردد. درین رابطه، مناسب میدانم که خاطره ببرک احساس را که گوشهء از این رویداد را بگونه واقعی به تصویر کشیده است ،نقل نمایم. موصوف مینویسد:

پس از هفتم ثور، روز بعد آن هشتم ثور یکی از روزهای مهم در تاریخ افغانستان است. در هشت ثور سال 1371 خورشیدی، مجاهدین وارد کابل شدند و به هفتم ثور خط بطلان کشیدند.

من در ایام ورود مجاهدین، در خبرگزاری دولتی افغانستان (باختر) به عنوان خبرنگار کار می کردم.

گروه های مجاهدین دست دسته از سوی ارگ به طرف دفتری که در آن زمان مقر (سازمان صلح و همبستگی) بود در حرکت بودند.

من هم در مسیر مخالف این جاده حرکت می کردم. در واقع در جستجوی دوستی بودم که در سالهای اخیر باهم مکاتبه داشتیم.

Continue reading

افغانها از ديگران ياد بگيريد

       حکيم روان                  

 

                          افغانها !

از ديگران ياد بگيريد

 

از خواندن اين خبر در مطبوعات هالند که احزاب چپ و راست کشور برای جلوگيری از سقوط حکومت ، غلبه بر بحران و اهداف مشترک وطنی از سايه های خويش بريدندتا از منافع عمومی کشور و مردم خويش دفاع نمايند، يک نوع احساس خوشی و مسرت و از جانب ديگر تأسف انگيزو ملال آور دست داد .

احساس خوشی و مسرت ازينکه انسان ها با وجود تفاوتها در نظرات و عقايد ميتوانند، نه تنها کله ها و گردنهای يک ديگر را نزنند، بلکه برای اهداف عمومی و خير انسان مشترکأ کارو پيکار نمايند.

تأسف انگيز و ملال آور از خاطريکه نه تنها عوام افغانستان در نفاق ، مخاصمت و دشمنی های بی پايان به سر ميبرند ، بلکه روشنفکران کشور مانسبت اختلافات نظرياتی و بعضأ حتی صليقه ای با هم دشمن آشتی ناپذير اند. برای بی اعتبار ساختن همديگر تمام نورم های اجتماعی ، سياسی و اخلاقی را لگدمال ميسازند. هر يک تلاش دارد ، تا همه را ملامت سازد و خود سلامت ازين معرکه برآيد.

Continue reading

سردارمحمدداودخان(۱۲۸۸-۱۳۵۷) ه،ش

سردارمحمدداودخان(۱۲۸۸-۱۳۵۷) ه،ش
دوهمه برخه
سردارمحمد داؤدخان رښتیا ویل دادده زمامداري،حکومت یا جمهوریت نه ؤ،بلکې  دسلطنت بل مخ
دی ، داکورنۍ دآزادۍ اودیمکراسۍ سره جوړ نه راتله، ځکه ددوی،نیکه ګا ن او پلرونه ټول دانګرانو په فوځ کي افسران وه. دوی هرڅه  دځان بلل اوهرڅه ئې هم دځان دپاره کول اوخوښ ؤ.هوښیارانو هرڅه لڅ کړیدي .( ترټولوبده خبره چي هوښیاران بد ځني وړي هغه له دوستانوسره بې وفایی اوخیانت دئ.) کلیله اودمنه ص۱۸۵

Continue reading

جامعه ای بیمار و نظامی فاشیستی بنام جمهوری اسلامی

شهرداری اصفهان، افغانیهای مقیم ایران،

جامعه ای بیمار و نظامی فاشیستی بنام جمهوری اسلامی

ماجرای ممانعت از ورود و شرکت افغانیها در پارک کوهستانی صفه در مراسم سیزده بدر اصفهان بار دیگر پرده از دردهای مزمنی که کشور ما از آن رنج میبرد، برداشت. جامعه ای که تحت سلطه هیولایی بنام جمهوری اسلامی نمودهای مدنیت و انسانیت آن بیش از سی سال است از هر طرف در هم کوبیده شده است. یکی از نتایج فاجعه بار این وضعیت تضعیف همبستگی انسانی بوده است که از نمودهای بارز آن ضدیت با گروههای انسانی و اجتماعی ‘ضعیفتر’ از جمله افغانهای مقیم کشور ما میباشد.  جامعه ای که بجای ایجاد همبستگی انسانی و مبارزاتی جهت آرمانهای مشترک طبقاتی و اجتماعی، به ابزارهایی در دست حاکمیت تبدیل میشود و آنگاه که باید از این همه پلشتی و جنون به طغیان سر بر آورد، سکوت پیشه میکند و تک صداهای برآمده آنچنان ضعیف و بی پژواک هستند که انگار آب از آب تکان نخورده است. بایستی اذعان کرد که چنین بیماری مختص ایران نیست و در میان کشورهای منطقه و بویژه در کشورهایی که چند ملیتی هستند در رابطه با لایه های پایینی جامعه و بویژه جوامع مهاجر و پناهنده به انحاءمختلف خود را نشان میدهد.

 این نوشته تلاشی است برای نشان دادن گوشه هایی از آنچه بر پناهندگان افغانی میگذرد، سیاستهای دولت ایران، نیروهای مختلف سیاسی و اجتماعی و بویژه مسئولیت جامعه روشنفکری، کارگری و نهادهای مدنی از نگاه نویسنده.

اکنون تقریبا همگان از ماجرای دستور مسئول کمیته انتظامی ستاد تسهیلات سفرهای نوروزی شهر اصفهان که اعلام نمود ‘ به منظور رفاه شهروندان ، نیروهای این کمیته با همکاری پلیس امنیت و اداره اماکن در روز ۱۳ فروردین از ورود افاغنه به پارک کوهستانی صفه جلوگیری می کنند’ اطلاع دارند. اعلام و اجرای چنین سیاست کثیفی قبل از هر چیز بازتاب تداوم و تعمق رویکرد نژادپرستانه، تبعیض گرا و ضد انسانی حکومت جمهوری اسلامی در رابطه با پناهندگان افغانی در ایران میباشد.

Continue reading

افلاطون او د سیاسی – ټولنیز نظام سمون

 

  نورمحمد غفوری          ​​​
افلاطون او د سیاسی – ټولنیز نظام سمون
«هر څوک چي د نورو  په خیر او ښېګڼه پسې ګرزی، آخر به خپله نیکمرغی هم لاسته راوړی»
« هر کس که در طلب خیر و سعادت دیگران باشد بالآخره سعادت خودش را هم به دست خواهد آورد».
افلاطون په ۴۲۷- ۳۴۷ قبل المیلاد کې ژوند کړی، په لوړه اریستوکراته (اشرافی) کورنۍ کې زیږیدلی دی. د سقراط شاگرد ؤ. ډیر کتابونه یې لیکلی او خپلې نظریې یې وړاندې کړی دی. د ده ټولې لیکنی لا تر اوسه پورې شته، خو یوازې یوه مقاله یې چې د ثواب په باره کې لیکلی وه،  ورکه شوې ده . ډیر داسې کتابونه او لیکنی هم شته چې د دده په نامه نومول شوی، خو په اصل کې دده نه دی او همدا موضوع لا ان په انتیکو (عتیقه) زمانو کې ثابته شوې ده. د ده د اصلو لیکنو شمیره ۳۶ جلده بلل کیږی.  ده ډیر اړخیزه استعداد لاره او نظریې او طرحې یې د څیړنې او پلټنې د لارو او میتودونو په اړه  ارجینال، بدیع او تازه  دی. همدې ځانګړتیاوو نوموړی نه یوازې د خپل وخت په مشهور، لوی او اغیزمن لیکوال او متفکرشخصیت بدل کړ،  بلکې تر ننه پورې په فلسفی او علمی څانګو کې د پلټنو او څیړنو په بهیر کې دده نوم او مفکورې له یاده او پامه نه شی غورځیدلای.