خبرونه

اعلامیه مشترک وحدت سازمانی تشکیلاتی حزب متحد ملی افغانستان وحزب ملی ترقی مردم افغانستان

مورخ / / 1395 کابل افغانستان حزب متحد ملی افغانستان وحزب ملی ترقی مردم افغانستان بادرک واقعیت های موجودسیاسی ،وبا احساس مسئولیت آگانه وهدفمند درپرتو قانون اساسی ج.ا.ا، ضرورت پایان دادن به تشتت وپراگنده گی درصف نیروهای ملی ،دموکراتیک ، ترقی خواه ورهروان جنبش صلح ، دموکراسی ،ترقی و عدالت اجتماعی ...

Read More

خطوط اساسی پالیسی حزب متحد ملی ترقی مردم افغانستان

حزب متحد ملی ترقی مردم افغانسان امتنداد بیداری سیاسی مردم ماست و در اطراف اندیشه های ترقی خواهانه و عدالت جویانه مردم افغانسان و ارزش های مشترک بشریت تشکیل می یابد. حزب متحد ملی ترقی مردم افغانستان سازمان تجدد گرا ، تحول طلب ، دموکراتیک ، ترقی خواه و طرفدار عدالت ...

Read More

میکانیزم وحدت تشکلیلاتی ــ سازمانی میان حزب متحد ملی وحزب ملی ترقی مردم افغانستان

مورخ 6 / 3 / 1395 وحدت تشکیلاتی ــ سازمانی میان حزب متحد ملی افغانستان وحزب ملی ترقی مردم افغانستان از بالابه پائین طور ذیل صورت گیرد: 1ــ شورای مرکزی حزب: با درنظر داشت اینکه اعضای شوراهای مرکزی هر دو حزب منتخب کنگره های شان میباشد،مجموع اعضای هر دوشورای مرکزی یعنی 680 ...

Read More

اساسنامه حزب متحدملی ترقی مردم افغانستان

بسم الله الرحمن الرحیم فصل اول اصول عام مادۀ اول : مبنی این اساسنامه در پرتو احکام جزء (1) فقرۀ (2) مادۀ (35) قانون اساسی، در روشنائی برنامه حزب متحد ملی ترقی مردم افغانستان بخاطر تنظیم حیات درون حزبی و به مقصد تعریف حقوق، وظایف وصلاحیت های اعضا و ارگان های حزبی وضع میگردد. حزب ...

Read More

برنامۀ حزب متحد ملی ترقی مردم افغانستان

بسم الله الرحمن الرحیم مقدمه در اوایل قرن 20 م ، مردم افغانستان با اندیشه مشروطه، استقلال،‌جمهوری، آزادی،‌ ترقی،‌ عدالت و دموكراسی آشنا شدند و برای تشكل و قربانی در این راه كمر همت بستند. دورنمای سیاسی و اجتماعی ،‌فرهنگ دست پاك و خدمتگذاری برای وطن مشترك و مستقل،‌ با چشم انداز ترقی و ...

Read More

میه حزب ملی ترقی افغانستان

در باره حادثه خونبار و الم ناک حملۀ تروریستی برمراسم تجلیل ازمیلادالنبی درهوتل اورانوس

29/عقرب /1397

   حملات ننگین، جبون تروریستی و انتحاری فاجعه باری که موجب قتل و کشتار جمعی هموطنان بیگناه،اعم از علما جید ،پیر و جوان را فراهم میسازد،مدت ها است که از جانب اهریمنان و دشمنان سوگند خورده مردم بلا کشیده کشور مان بطور وحشتناک و سخت بیرحمانه انجام میدهند .

    به سلسله تداوم وحشتناک عمل قبیح انتحاری، ما شاهد یک فاجعه دیگری درهوتل اورانوس درشهرکابل هستیم که از اثر آن حمله خونبار بیش از (40)تن از هموطنان بیگناه ما زخمی و به تعداد (60)تن کشته بجا گذاشته است که عمدتا افراد بیدفاع ملکی قربانی این عمل شنیع گردیده اند . حزب ملی ترقی افغانستان حمله خونبار و فاجعه آمیز انتحاری و تروریستی هوتل اورانوس را به شدت تقبیح و نکوهش نموده،آنرا به سود دشمنان وطن و به زیان مردم زجر کشیده کشور میداند و به این باور است که این اعمال وحشیانه در این مرزو بوم را هیچ گاه مردم و تاریخ کشور ما به یاد فراموشی نخواهد سپرد  ودست اندر کاران حلقات تروریستی از پنجه خشم و نفرت مردم در امان نخواهند ماند و بهای قیمت خون بیگناهان را خواهند پرداخت .

     حزب ملی ترقی افغانستان با تآثرات عمیق به بازمانده گان عزیزان قربانی این حادثه از صمیم قلب تسلیت عرض نموده و به شهدای این حادثه  جنت برین و به زخمیان این حادثه شفای عاجل از خداوند بی نیاز آرزو مینماید .

دارالانشای حزب ملی ترقی افغانستان

اوړو پوزه که تلپاتې سوله ؟

حکيم روان

۱۸/۱۱/۲۰۱۸

د سولې په لور کې د افغان ولسمشر دوکتور اشرف غنی د پرلپسې هڅو ، دوه ځلی د اوربند اعلان او ورپسې د سولې له پاره د بی قيدو شرطه مخامخ بين الافغانی مذاکراتو د پيلولو د وړانديز سره د سولې منډو ترړو په ملی او نړيواله کچه زور واخيست . د امريکا د متحده ايالاتو د خارچه چارو د وزارت له خوا د سولې د خبرو آترو د پیلولو د پاره د ځلمی خليلزاد غوراوي د احتمالي سولې له پاره هيلې لا زياتې کړې . همدارنګه د افغان حکومت په نوښت د اندونيزيا ، عربستان د اسلامی علماؤ غونډو او پرېکړو ، ورپسې د تاشکند او ماسکو غونډو د سولې بهير نور پسې پیاوړی کړ .

د ځلمي خليلزاد هڅو ، سولې ته زمونږ د تږو ، جنګ ځپلو او مظلومو خلکو هيلې لا وتخنولې . خو آيا دا هغه سوله ده چې زمونږ خلک يې د څلويښتو کالو را په دې خوا انتظار باسي ؟

افغان ولس د درو ورځو اوربند ته په ښارونو او کلو کې آتڼونه وکړل او له سترګو يې د خوښۍ اوښکې بهيدې . درې ورځې وروسته طالبانو بيا افغان ولس د جنګ دوزخ ته ورټيله کړ .

د طالبانو رهبری په پاکستان کې ده ، له پاکستانه د جګړې لارښوونه کوي او د جګړې ليکې يې د مولوي سميع الحق د حقانيه مدرسې په شان له سلګونو او زرګو مدرسو څخه اکمال کيږي .

د طالبانو د قوماندې مرکز( آی-اس-آی ) په خپل ټول واک او ځواک د پخوا په شان فعاليت کوي. زما په خام فکر هر جنګ په دوو جبهو کې پر مخ وړل کيږي . د جنګ تر مخينۍ جبهې د جنګ د شاتنۍ جبهې اهميت زيات دی . ځکه که مخينۍ جبهه زيان ومومي له شاتنۍ جبهې ورسره مرسته کيږي ، څو منځته راغلی تشه ډکه کړي . ۱۷ کاله جنګ په پف او چف ، په منترو او تعويذونو نه کيږي . د طالبانو شاتنۍ جبهه يانې آی-اس-آی او عربی قاتلين په خپل حال پاتې کيږي . پاکستان د تيارسۍ په حال کې ، د طالبانو په څېر سلګونه وسله والی تروريستی ډلې په اختيار کې لري . پاکستانی نظاميګرانو د پاکستان بقاء د بنسټ پالنې او تروريستی ډلو د روزنې او پنځونې سره تړلی ده . پاکستاني واکمنان د افغانستان د سولې برخليک د کشمير د کشالې سره تړلی بولي . د پاکستان دا خبره د افغانستان پر ضد نا اعلام شوي جګړه نه بلکې بربنډه او اعلام شوي جګړه ده . طالب دې نه ځان غولوي او نه دې افغانان غولوي ، همدارنګه طالب نه ځان غولولی شي او نه افغانان غولولی شي . دا جګړه نه د طالب جګړه ده او نه طالب پيل کړي ده او نه يې طالب ختمولای شي . د پاکستان له دې څرګندونو په ډاګه ښکاری چې طالب د پاکستانی موخو د پاره د پاکستان په لاس کې د يوې آلې له حيثيته لوړ اعتبار نه لري . د بی بی سی د راډيو تلويزيون سره د پاکستان د پخوانی واکمن جنرال مشرف مرکه چې د افغان د غوره ژورناليست نجفی سره يې درلوده وايي چې : « هو ملا عمر ، حقانی او اسامه بن لادن زمونږ هيرو ( اتلان ) دي او پاکستان د خپلې بقاء له پاره حق لری چې د طالبانو ملاتړ وکړي » ، همدارنګه د ضياءالحق مشهوره خبره چې : « د افغانستان جهاد-د پاکستان دفاع » .  نو کله چې طالب د جنرال مشرف اتل وي ، په طبيعی توګه به د افغانستان دښمن وي . همدارنګه که په افغانستان کې جهاد د پاکستان دفاع وي ، نو د افغانستان د پاره به تيرۍ وي .

بله خبره داده چې د افغانستان د سياست په ډګر کې ملا ، مجاهد او طالب خپله څېره زمونږ ولس ته ورښوولی ده . امريکائيان به بيا څو طالب مشرانو ته د « جمعيت اسلامی » او « شورای نظار » د مشرانو همدا رنګه د دوستم او سياف په څېر د ډالرو بنډلونه ور ويش کړي . د طالب چونګ به بند کړي . بيا به امريکائيانو ته په خپلو کورونو کې د سياف په شان پټ دعوتونه او ضيافتونه جوړوي . پاکستان به  په دې ډول د امريکا بنديزونه پورته کړي ، او « احمقان » ( د ترامپ له خولې امريکايي او غربی مشران ) به بيا لوشلو ته تيار کړي . خو بنسټ پال پاکستان به د سيمې د سرطان د مرګونې دانې په شان ، د تروريسم د بالقوه او بالفعل ځواک سره په سيمه کې د خوريدونکی سرطان په توګه پاتې شي .

پاکستان به يو طالب بازار ته د معاملې د پاره وړاندې کړي ، خو سلګونه نور وسله وال طالبان ( لشکر طیبه ننی داعش ، سپاه صحابه ، حزب المجاهدين ، جمعيت الانصار ، لبيک يا محمد ، حزب الدعوه ، جماعت اسلامی پاکستان ، جيش محمدی ، لشکر جنګوي او لسګونه نور …….. ) به د افغانستان او ټولې نړۍ د ګواښلو له پاره نغد په لاس کې ولري .

افغانان د تل پاتې سولې خبره کوي . افغانان د جګړې او ګواښونو له لعنت نه ستړي شوي دي . مونږ هله سوله واقعی بولو ، چې طالب جان د ډالرو په نيشه کې د مجاهدينو په څېر خپل وروسته پاتې قرون وسطايي طالبانی تفکر پريږدي . اوسنی سياسی نظام او اساسی قانون ومنی . که داسې نه وي ، د طالبانی تفکر سره د طالب منل به د يوې بلی خطرناکې او بی پايه جګړې پيل وي .

افغانان له نړيوالو او خپلو متحدينو د اوړو پزه نه ، بلکې د تل پاتې سولې او امن  د استقرار ، په متقابل درناوی د ولاړو دوستانه اړيکو د چاپيريال ايجادول غواړي . د يوه تروريست پاکستان سره به سيمه هيڅکله ثبات ونه وينی او تل به د ګواښونو سره لاس او ګريوان وي .

د سولې په اړه د افغان ولس هيله هله تر سره کيدای شی چې د ترويسم او بنسټ پالنې ضد نړئ او په سر کې متحده ايالات متحدانه د تروريست روزونکی او تروريست صادروونکی هيواد پاکستان پر ضد د ايران او شمالی کوريا په څېر پرلپسې بنديزونه اعمال کړي او تر هغه بنديزونو ته دوام ورکړي ، تر څو د خپل ولس د ترور او نړيوالو د ترور او ګواښلو وړتيا له لاسه ورکړي . پای

 

 

آی-اس-آی او د هغو شرميدلی افغانی اجنټان

حکيم روان

زما د ښونځي ښکلی ودانی زمونږ د خاورينو کورنو او کليو په منځ کې د يوې بلې نړۍ څخه راغلی څيز وو ، هغه وخت د خوست په ښار کې داسې ښکلی ودانۍ د ګوتو په شمار وې . زمونږ ښايسته ښوونخي ته اور واچول شو ، ښوونځی د اور په دوزخ کې لولپه شو . تر ننه هغه ښوونځۍ د په خوا په څېر و نه رغول شو . ترننه پاکستان په افغانستان کې د ښوونځيو سره دښمنۍ ته د جهادي لوټمارو او طالبی تالی څټو په مټ ادامه ورکوي . خلکو به ويل چې : « ښوونځۍ پرمټخورو وسوځاوه» . پرمټخواره يې د پاکستان اجنټان بلل ( پرميت يو انګريزی لفظ دی مانا يې اجازه ده ، دې کسانو د پاکستان د استخباراتو کارتونه لرل اوله هغه ځايه به يې مياشتنی معاشونه اخيستل ، د کارت لرونکو او معاشخورو ته به يې پرمټخواره ويل ). پرمټخورو د تيليفون سيمونه پرې کول، څو د وخت ادارې ته ستونزې جوړې کړي. د تيليفون مزی به يې په ځانګړی توګه  په هغو وختونو کی پرې کول ، کله به چې پرمټخورو کومه ورانکاری کوله او يا کله به چې د چارتراشو لوی کاروانونه پاکستان ته تيريدل ، تر څو افغان حکومت د هغو مخه ونه نيسي .

پرمټخورو( د پاکستان افغانی اجنټان ) به د خلکو په منځ کې بيلې ډاره د پاکستان په ګټه او د افغان حکومت پر ضد تبليغات کول ، عينا لکه اوس يې چې کوي .

مثلا ويل به يې چې : « د افغانستان پاچا سوالګر دی په سوالګری پاچاهی نه کيږي » ، په دې ډول دوی غوښتل د افغانستان پر حکومت د خلکو باور کم کړي . يا دا چې : « پاچاخان هندو دی ، ځکه د پاکستان ضد دی » ، « ښونځي هلکان د خويندو سره وادونو ته هڅوي » او داسې نور……

د پاکستاني اجنټانو تبليغاتو به په ځانګړی توګه هغه وخت زور واخيست ، کله  به چې د هند او پاکستان تر منځ اړيکی خړ ، پړ شول . پاکستانی چارواکي ډاريدل چې د هند سره د نښتې په مهال افغانستان د خپلې خاورې د تماميت له پاره لاس په کار نه شی . کله چې د هند او پاکستان تر منځ لومړی او دوهم وار نښتې وشوې . پاکستانی اجنټانو زمونږ د ساده او ناپوهو خلکو په منځ کې تبليغ وکړ چې : « هندی عسکر اوه ډزي توپک استعمالوی ، د پاکستان حکومت وايي چې که څوک له هندی عسکره ټوپک ونيسی ، هم به غازی شی او هم نيول شوی ټوپک د غازی شخصی مال ګرځي » . په دې توګه په سلګونو ساده او ناپوهه افغانان د توپک د ګټلو له پاره هغو جنګونو ته ورغلل او په ندرت سره بيرته څوک راوګرځيدل . ځکه پاکستانی شيطان د خپلو سربازانو د پرمختګ د پاره دوی د هند د لښکرو له خوا په کرل شوو بمونو ور خيږول .

 پاکستاني واکمن له دې امله هم افغانستان خپل ستراتژيک عمق بولي او غواړی افغانستان تغير و نه کړي او د پاکستان د شومو موخو له پاره ، تل همداسی وروسته پاتې او جاهل وساتل شي . د ننی جنګ اصلی موخه همدا ده . پاکستان وېره لري چې افغانستان به د نړيوالې ټولنې په مرسته د پرمختګ مدارجو ته ورسيږی او بيا به افغانان د خپلو ناروا موخو د پاره استعمالولای نه شی . او طالب جان بله دنده نه لري ، اصلی دنده يې په افغانستان کې د تغير پر تابوت د وروستي ميخ وهل دي . طالب دوهمه سقاوی ده . ځکه د يو شمېر ناپوهو «پوهانو» تر څنګ د آی-اس-آی ډنډورچيان د اشغال او ملی مقاومت ډوهلونه ګړمبوي ، تر څو په افغانستان کې د تغير مخه ونيسي او ميدان بيا د آی-اس-آی لوبو ته خالی شی . په افغانستان کې هر افغان ، پوه او ناپوه په دې پوهيږي چې وينې يې پاکستان او د پاکستان تالی څټي تويوي .

پرمټخواره ( پنجابی اجنټان ) همدا نن پورې اخته دي . په داسې حال کې چې د پاکستان مشران په ډاګه نارې وهي چې په افغانستان کې د جګړې اور دوی بل کړی دی ، پرمټخواره وايي چې نه خدای دې نه کړي ، پاکستان زمونږ مسلمان ګاونډی دی ، د جګړې اصلی عاملين نور څوک دي .

د آی-اس-آی ډنډورچيان هيروي چې جنرال مشرف د پاکستان پخوانی ولسمشر په ډاګه اعتراف کوي او وايي چې : « حقانی ، ملا عمر ، او اسامه بن لادن زمونږ هيرو ( اتلان ) دی » ولې اتلان دي ؟ ځکه اسلامی بنسټ پالنه ، د تروريسم توليد او صدور د پاکستان د بقاء تضمين دی . حقانی او ملا عمر ځکه د پاکستان اتلان دي چې د پاکستان د ګټو د پاره افغانان وژني او بنسټ پالنه خوروي . حقانی او ملا عمر خو په انګلستان او فرانسه ، امريکا او کاناډا کې نه جنګيږی ، خو په افغانستان کې جنګيږی نو د جنګ قربانيان به يې له افغانانو بل څوک وي ؟ خو د پاکستان افغانی مرئيان په پوهه او ناپوهی کې د «ملی مقاومت» په نوم د دې جنګ په اور تېل پاشي .

د پاکستان واکمن په ډاګه وايي چې د افغانستان د جنګ او سولې برخليک د کشمير د کړکيچ سره تړلی دی . مانا دا چې که پاکستان په کشمير کې امتياز تر لاسه کړي ، دوی به په افغانستان کې له جنګه لاس واخلي . اوس هم د افغانستان پر ضد د جنګ ادرس مالوم نه دي ؟ د آی-اس-آی اجنټان د تروريستی پاکستان بربنډې کونې ته پرتوګ ګنډي ، خو پټولای يې نه شي . « نه ، نه څوک وايي ، پاکستان اصلی دښمن نه دی .»  اې زما د خلکو ويده زوره را ويښ شه ، ستا د ټاټوبي په پاکه لمنه د پنجاب ناولی لاسپوڅي څه نخرې کوي ! ګيلانيان څه وايي ؟ وايي دا افغانستان دی چې په پاکستان کې مداخلې کوي او بل ګيلانی وايي چې پاکستان زمونږ پر ضد د جنګ اصلی ادرس نه دي . دا کږې خولې به کله سميږي ؟

په پاکستان کی لسګونه تروريستی ډلې ( لکه لشکر طيبه «اوسنی داعش» ، سپاه صحابه ، لشکر جنګوی ، جيش محمدی ، جماعت اسلامی ، جمعيت الدعوه ، جمعيت الانصار ، حزب المجاهدين ، لبيک يا محمد او بی شمېره نور تروريستی سازمانونه ) د تروريستانو او انتحاريانو د روزنې مرکزونه او مدرسې هم په امريکا کې فعاليت کوي ؟ چې په عمده توګه په  ګران هيواد افغانستان او هند کې د جنګونو او خونړيو بريدونو اصلی عاملين دي ؟ د آی-اس-آی اجنټان له واقعيتونو څخه د انکار له پاره خپل د طالبانو په شان ړوند او ګوډ منطق کاروي او وايي چې پاکستان ته امريکا وايي ! که داسې وي خو تاسو خو کله هم ونه ويل چې پاکستانی حکومت ګوډاکۍ دی او د امريکا په دستور يې پاکستان د تروريسم په مرکز اړولی دی او له تروريستی ډلو او له هغې جملی له طالبانو ملاتړ کوي .

پرمټخواره خو يواځې افغان حکومت او امريکا او ناټو د ټولو بدبختيو منشاء بولي او پر پاکستان خبره نه کوي ، چپ شه چاته مه وايه ! د دوی له نظره که امريکا د افغان حکومت له ملاتړه لاس واخلی ، خير خيرت به شی . خو داسی نه ده ، اجنټان بايد پوه شی چې د امريکا او ناټو دوهم وار تېر وتنه او  د تروريسم ليوه ته د افغانستان يواځې پريښودل به نه يواځې خير خيرت نه شی بلکې د داسې خونړيو نښتو پیل به شی چې تېر به له هر چا هير کړي . مونږ امريکا او د هغو ناټويي متحدينو ته خبردارۍ ورکوو چې په دې وار تېر وتنې سره به د تروريسم سره په خپلو دروازو کې جنګيږئ ! پاکستان خپل ټول ۷۰ کلن تاريخ د تروريسم ودې او د بنسټ پالنې پراختيا ته وقف کړی وو او ددې کار د سرته رسولو د پاره يې « احمقان » ( ټرامپ وايي: پاکستانيانو زمونږ د ملياردونو په مقابل کې زمونږ احمق رهبران وغولول او درواغ يې ورته وويل ) لکه لنګې غواوې لويشل .

 پنجابی اجنټان د آی-اس-آی ايله جاريو د ناولو قرون وسطايي طالبانو لښکرو ته چې په پاکستان او افغانستان کې د افغانانو په وژنه بوخت دي ، د ملی مقاومت او آزادي بښونکی نهضت نوم ورکوي . مونږ د پنجاب له تالي څټو پوښتنه کوو چې تاسو ولی د سميع الحق پاکستانی مقاومت ته ملی مقاومت واياست ؟ په ځانګړي توګه د ګوتو په شمار چپ نما بنسټ پال بايد د لرې پښتونخوا د پښتون ژغورنې د غورځنګ له چيغو او واويلاؤ وشرميږی کوم چې د آی-اس-آی او طالبانو« ملی مقاومت » په ګډه توطئه کې هره ورځ په خپلو وينو لامبي .

که طالبان ځانونه افغانان بولی چې البته دی خو مونږ له دې پاکستانی افغانانو پوښتنه کوو چې :« که طالبانو اسامه بن لادن له افغانستانه ايستلی وای ، آيا  «اشغال» به صورت موندلای وای ؟

نو که « اشغال » ته طالبانو په لوی لاس زمينه مساعده کړي وي ، نو بيا خو طالبان نه يواځې ملی مقاومت نه شی بلل کيدای او نه يواځې د پاکستان ګوډاکيان دی ، بلکې د « اشغال » ګوډاکيان هم دي.

ځه ! د پاکستان ، افغان مدافعين  دې د آی-اس-آی په ځای دې پوښتنې ته ځواب ووايي چې :  د امريکايي «اشغال» د مخه د آی-اس-آی او طالبانو په خدايي کې پر افغانستان څه تيريدل ؟ خارجيانو د کابل په غازی ستوديوم کی لاسونه پرې کول ؟ او ښځې يې په ګوليو ويشتی او که د آی-اس-آی طالبی نوکرانو ؟ زمونږ موزيمونه خارجيانو چور او تباه او په بمونو والوزول او که جهادی غلو او طالبی ځناورو ؟  نن که افغانستان يو فاسد او بی کفايته حکومت لري ، لوټماران او غله حکومت کوی دا غله ، په پاکستان کی روزل شوی جهاديان د پاکستان تحفه ده که د بل چا ؟

 مولانا سميع الحق د طالبانو پلار ويل چې د طالبانو تحريک دده تر رهبری لاندې تشکيل شوی دی او طالبان يې خپل بچی بلل او په افغانستان کې يې جهاد ته هڅول . آيا سميع الحق هم د افغانستان د آزدی او استقلال له غمه  همداسې خوب نه درلود ، لکه زمونږ ځينې تش په نامه چپي بنيادګر چې خوبونه نه لري ؟ د ښي اړخه بنيادګر ملا سميع الحق بچيان طالبان د کين اړخو بنسټ پالو د پاره « ملی مقاومت » دي . ښۍ او کيڼه بنسټ پالنه يو بل ته لکه د يوې مور زامن ورته دي .

 کله چې د اسامه ژوند په افغانستان کې د ګواښ سره مخامخ شو ، چا په آيبټ آباد کې پناه ورکړه ؟  مولانا سميع الحق ، آی-اس-آی که امريکا ؟  «سور انقلابی» دې انجام ته څه وايي ؟

زه نپوهيږم چې د پنجاب ذليل او ټيټ اجنټان د مظلوم افغانستان څخه څه غواړئ ؟

آ ها ، پخوا پاکستانی کنچنيو «احمق» امريکايان  او اروپايان د افغانستان او هند پر ضد استعمالول او اوس هغه احمقان هوښيار شوي دي او په افغانستان کې د خپلو ګناهونو جبران کول غواړي . خو له پاکستانه زيات د پاکستان جهادی – طالبی نوکران او د حيرانتيا سره ، ځينې چپ بنسټ پال ، سرونه شکوي ، چې ولی د زمان رټ ( څرخ ) د پاکستان خلاف د افغانستان په ګټه واوښت .

پرمټخواره ( د آی-اس-آی اجنټان ) بايد پوه شی چې امريکا د افغانستان له وينو نه ده بډايه شوي ، دا پاکستان دی چې د افغانانو د وينو او سرونو او د افغانستان د سوځولو او تباه کولو په قيمت بډای شوی دی .

پرمټخواره بايد وپوهيږی چې افغانستان سره د پاکستان د دښمنۍ په اړه چا کوم خوب نه دی ليدلی ، بلکې پاکستان عملا د افغانستان د تباهی هڅې کوي . دا د پاکستان د واکمن ضياءالحق خبره ده چې : « کابل بايد ورو ورو د اور په جهنم بدل کړو » . د پنجاب نوکران د پاکستان دې بربنډې دښمنۍ ته څه ډول پرتوګ ګنډي ؟ او د افغانستان سره د پنجاب دښمني څنګه پر بل چا تاوانوي ؟

 ظالمانو !  د افغانستان د مظلومو او د پاکستان او طالبانو له خوا د تحميل شوی خونړۍ جګړې له ستړو خلکو هم نه شرميږئ ؟ زمونږ له بې اسرې يتيمانو او بورو ميندو هم حياء نه درځي ؟ او د پاکستان په غم کې ياست ، غواړئ پر پاکستان پردې واچوئ او ولس د خپل اصلی دښمن پاکستان پر ځای د نړی د زبر ځواک سره مخامخ کړئ ؟ افغان ملت خپل خونی دښمن پيژندلی دی ، هسې خواري کوئ . افغانان پوهيږي چې د پاکستان سړيخور رژيم  د افغانستان لومړی درجه دښمن  او د ايران فاشيستی آخوندي رژيم زمونږ د خلکو دوهمه درجه دښمن دی . دا دواړه رژيمونه بيلې خوشبينۍ او بدبينۍ په سيمه او نړئ کې د شرارت رښتيني مرکزونه دي . پاکستان او ايران پر افغانستان سربېره په يمن کې د اسلام تر نوم لاندې د يمني مسلمانانو وينې تويوی .

 مونږ په نړئ کې نور دښمنان نه لرو، ممکن مخالفين او علاقمندان ولرو ، خو څرګنده دښمنی مونږ سره او د پاکستان او ايران د خلکو سره د پاکستان او ايران د لعنتي رژيمونو له خوا کيږي .

افغانان به يوه شيبه ددې خونخورو رژيمونو پرته د دوو وروڼو او دوستو خلکو سره د خپلو انسانی اړيکو د رغولو په هکله ترديد ته ځای پرې نږدي . خو زمونږ د خلکو زړونه به هغه وخت يخ شی چې د پاکستان سړيخواره نظامی واکمنی او د ايران فاشيستی آخوندي واکمنی په ګونډو شي او د خپلو خلکو تر پښو لاندې غوبل شی ، و به ګورو چې پاکستانی او ايرانی اجنټان به هغه وخت بيا کومی بابولالې وايي ؟

خو پنجابی نوکران بايد په دې خبره پوه شي چې د افغانانو وينې اوبه نه وې چې پنجابی واکمنو په دومره بی باکی سره تويې کړې . دوی زمونږ په وينو لړلی ګيدړ ( پنجاب ) د افغانانو له انتقامه په دې اوتو بوتو خلاصولای نه شي . پای   ۱۶/۱۱/۲۰۱۸

 

اړتيا، تړلتيا او خارجي ضد کرکه

حکيم روان

دريمه برخه

بيلې شکه زمونږ هيواد او خلک د نورو مرستو ته اړتيا لری ، مونږ د نورو مرستی منو او د بی آلايشانه انسانی مرستو مننه کوو ، خو اړتيا او تړلتيا يو له بله توپير لری . تاريخ او افغان ملت ټول هغه ګوندونه او تنظيمونه محکوموی چې د پردو د موخو ، په واک کی د پاتې کيدو او متمول کيدو د پاره د خپلو وروڼو وينی تويوی .
تاريخ په وارو وارو تيری کوونکو ، مداخله ګرو او د هغو مزدورانو ته دا درس ورکړی دی چې افغانان لوږه ، بربنډتوب ، ناروغتيا او مرګ منی خو غلامی ، مرئيتوب او تړلتيا نه منی . د پيړيو په اوږدو کی دې ځلاند حقيقت تر اوسه د پاکستانی سړيخورو او ايرانی فاشيستی آخوندانو او د پاکستان او ايران د ذليلو نوکرانو بی مغزو ککرو ته نفوذ نه دی کړی .
تر ننه د انترناسيوناليستی او اسلامی اخوت له شعارونو څخه ، ناپاکو هيلو او موخو ته د رسيدو د پاره ګټه پورته شوه ، نن بيا د دموکراسی څخه هر نااهل ، دوه مخی ، غل او جاسوس سوء استفاده کوی . بربنډ غله ، قاتلين او جنايتکاران د دموکراسی تر شعار لاندی د خپل شخصی اقتدار او ملوک الطوايفی واکمنی له پاره مرکزی حکومت چې د دوی د ناپاکو موخو مخه نيسی ګواښي . په ښکاره اساسی قانون نه منی . يو بی سواده اوباش د پيسو په زور د ولسی جرګې د لومړی مرستيال پست اجاره کوی . د دموکراسی تر شعار لاندې عامه ملکيتونه ، د خلکو ځمکې او کورونه غصب کيږی . زورواکی ، بی خدايه جهادی قوماندانان کلی له خلکو خالی کوی او په شتو يې خيټې اچوی . يو زورواکی او قاتل والی د ولسمشر فرمان نه منی . زمونږ د غميزې اصلی عاملين دغه په پردو پورې تړلی فرعونيان ، پردی پالی ګوندونه او تنظيمونه دی . په ژوره خواشينۍ سره بايد ووايو چې يو شمېر تش په نامه روشنفکران ، د دوکتور ، پروفيسور ، پوهاند ، استاد ، ليکوال او ژورناليست تر نامه لاندې د همدغو فرعونيانو په چوپړ کی دی .
په داسی حال کی چې هيواد مو څلويښت کلنی تباه کوونکی جګړی ځپلی وو ، په ځانګړی توګه د جهادی او طالبی واکمنيو له لاسه هيواد په سينه پروت وو او د نړيوالی تروريستی شبکې القاعدې د شيطانی بازيو او آسونو د ځغلولو په ميدان تبديل شوی وو ، افغانستان د تروريسم د مور پاکستان، آخوندی فاشيسم او ددې دواړو د نوکرانو او القاعدې د نړلوالی تروريستی شبکی د شر نه د خلاصون له پاره او همدارنګه د هيواد د بيرته په پښو اودريدو او د دولتی بنسټونو د بيا را جوړيدو له پاره ، نړيوالو مرستو ته لکه اکسيجن اړتيا درلوده . د دې انکار نه منونکو حقايقو سره سره ، نن يو شمېر کسان افغانستان «اشغال» بولی او په بی شرمۍ سره طالبی وحشت ته د آزادی بښونکی غورځنګ نوم ورکوی . هغه طالبی غورځنګ چې توغونه به يې د آی – اس آی بدنام او خونخوار استازی کرنيل امام په اوږو ګرځول . هغه طالبی غورځنګ چې د پراخې نړۍ له منځه يواځې درو تروريست پلوه هيوادونو ، پاکستان ، سعودی عربستان او عربی اماراتو په رسميت پيژانده . هغه طالبی وحشت چې افغان ميرمنې به يې سنګساورلې ، هغه چې افغان ولس يې په جبر او وحشت سره له وادونو او اخترونو محروم کړ ، هغه طالبی وحشت چې د خلکو د ماشومو اولادونو د ډوډي ، کاليو ، دوا او تعليم په اړه يې مسؤليت نه پيژانده او د هيوادوالو لاسونه به يې پرې کول . دا ښاغلی زړه بګنونکی طالبی وحشت او دهشت هيروي، خو طالب دښمنه ، تروريست ضد ، انسانی اړخ په کاڼو ولی او بيا دې پرېوتو ته د وطن پالنې نوم ورکوي .
مونږ ټول افغان او ټوله نړی تر ننه د تروريست پاکستان ، آخوندی-فاشيستی ايران او روسی پراختيا غوښتونکو د پټو او ښکاره مداخلو شاهدان يو . يواځې زمونږ د اتل ولس د پاره نه ، بلکې د هر چا د پاره د داسی لوی شر څخه په يواځې توګه خلاصيدل ستونزمن دی . په افغانستان کی د امريکا د متحده ايالاتو او د هغوی د متحدينو ګډې هڅی د خپلو تېرو تېروتنو د جبران او زمونږ په هيواد کی د سولی او امن د اعادې اوپر نړيوال تروريسم د غلبی له پاره ، د نړيوالو همکاريو يوه روښانه نمونه ده . دې همکاری ته افغانستان له هر چا زياته اړتيا لری ، ځکه مونږ د نړيوال تروريستی ښامار په خوله کی واقع يو .
افغانان اړتيا لری ، خود اړتيا له پاره تړلتيا نه منی . په داسی حال کی چې په نړۍ کی داسی هيواد نه شته چې د خپل ګڼ اړخيز ژوند د مختلفو برخو نه په يوه برخه کی د نورو سره اړيکو او د نورو مرستې ته اړتيا ونه لری . افغانستان څلويښت کلنې خونړۍ جګړې ځپلی هيواد دی ، د سپتامبرد ۱۱ د خونړی تروريستی بريد ور آخوا زمونږ هيواد د پاکستانی طالبی ناتار لاندې په سينه ښوئيدو . د هيواد ټول بنسټيز جوړښتونه د خدای او اسلام په نوم وران او ويجاړ وو ، افغانی ټولنه د خپل ژوند له طبيعی مسيره وتلی وه . ټول هيواد يوې پراخې او بی پايه هديرې ته ورته وو ، دهيواد په رګونو کی وينې وچی وې . ټولنه د ځنکدن په حال کی وه . بنسټ پالنی افغانيت پايمال کړی وو ، افغان پت منې ميرمنی په وحشيانه توګه په عام محضر کی د کوتکو او توپکو نښه کيدې او سنګساريدلې . پوښتنه پیداکيږي چې له جهادی-طالبی وحشت د مخه په دې هيواد کې اسلام نه وو، چې دا ناوړه انسانی ضد او شرميدلی اعمال تر سره شول . طالبی وحشت سره له دې چې له هيواده شړل شوی او د هغه د واکمنی توره او بويناکه ، منحوسه دوره پای ته رسيدلی ده ، خو تر اوسه د افغان وژنې او افغان ميرمنو له برخليکه خپل ککړ لاسونه نه آخلی . پاکستان تر دې دمه د نړيوالو له حماقت او خپل آسيايی شيطنت څخه په استفادې سره په ډاګه د تروريستی وحشت تر شا ولاړ دی . خو زمونږ د خلکو بی ساری ميړانی او مقاومت د نړيوالو په مرسته سره وکولای شو چې د اسلام د سپيڅلی دين تر نقاب لاندې د طالبی وحشت او جهادی ملوک الطوايفی په ويڼو لړلی او منحوسې څيرې او د هغوی د خارجی ملاتړو شيطان پاکستان او آخوندی خونخوارانو تيری کوونکی ماهيت نړيوالو ته بربنډې کړي ، که څه هم تر اوسه مقاومت کوي ، خو د بی مهاره واکمنی مخه يې نيول شوی او د زياتيدونکی انزوا او تجريد پروسه يې په ژوريدو ده .
نوکر طالبان او ټپوس جهاديان ورځ تر بلی خلک پيژني . د هرات د امير ملوک الطوايفی ، د کندهار د بلدوزر شيرزی او پادشاه خان ځدران پاچاهی ، د دوستم خپلسری د درواغو او چور مارشال فهيم او حاجی قدير واکمنی، د مزار د والی عطامحمد نور امپراطوری يو په بل پسی له منځه ولاړی . پر نامسؤلو وسله والو جنکسالارانو بريدونه ، په دی ډول هيواد ګام په ګام د سولې او امن پر خوا خوځيږی . افغانستان د سختو اړتياؤ سره سره تړلتيا نه ده منلی . ټول به خبر وی چې د حامد کرزی د واکمنی په مهال کله چې روسانو د اکرائن د کريميا جزيره د خپل قلمرو برخه وګرځوله ، امريکا او د هغو متحدينو د روسيې عمل تقبيح او محکوم کړ ، خو افغان دولت د روسيې د اقدام ملاتړ وکړ ، دلته ددې اقدام په ښو او بدو نه غږيږو ، خو ددې حقيقت بيان اړين ښکاری چې له نيکه مرغه ، تر دې وروسته افغانستان د نړی د آزادو او دموکراتيکو هيوادونو د پراخې کورنی د مساوی او برابرغړيتوب وياړ لري .
همدارنګه دا څو کاله په مسکو کی د افغان سولې په اړه غونډو ته امريکا او ناټو خپل استازی نه ورليږل ، خو افغان دولت د خپلو ملی ګټو پر بنسټ په دی غونډو کی ګډون کاوه .
زمونږ هيواد د تړلتيا په مهال يوې ټاکلی کتګوری هيوادونو په رسميت پيژاند ، خو نن يې د نړی پرې اکثريت هيوادونه په رسميت پيژنی . که افغان حکومت د ځينو د ادعا سره سم د امريکا لاسپوڅی وای ، نو حد اقل د امريکا مخالفينو لکه روسيه ، ايران ، چين او نورو خو به په رسميت نه پيژاند ؟ له نېکه مرغه د افغانستان آزادی پر هغو آزاديو متکی ده ، د کومو په لاره کې چې زمونږ د هيواد مبارزين سياه چالونو ته لويدلی وو، د توپونو خولو ته تړل شوی او دارونو ته ختلی وو . زمونږ په هيواد کې د بيان ، د مطبوعاتو او انتخاب آزادی ، د تحصيل او سفر آزادی او ورته نورې لاس ته راوړنې د لمر په شان ځليدونکی واقعيتونه دي چې د دښمنانو سترګې ړندوي . افغانستان د آزادۍ او دموکراسۍ په نه راګرځيدونکی مسير کې بلا واټن طی کړی دی . آزاد افغانان اړتيا منی ، مونږ نړيوالو مرستو ته اړ يو، خو تړلتيا نه منی .
زمونږ د هيواد اردو، پليس ، امنيتی ارګانونه د طالبی او جهادی وطن پلورونکو او د هغو د ناولو بادارانو د ګډې توطيې په پايله کی له منځه ولاړل ، طالبی او جهادی نوکرانو پاکستان ته دومره جرأت ورکړی وو چې په ډاګه به يې ويل چې د افغان امنيتی ارګانو مسؤلين بايد د پنجابی وحشی سپيو په مشوره وټاکل شی .
نن تاريخی افغانستان د يوې مستقلی افغانی وطنپالونکی اردو د تشکيل او قوام پړاوونه وهی . پوليس او امنيتی ارګانونه يې په خپلو پښو د اودريدو او د خودکفايي پر خوا لومړنی خو غښتلی ګامونه آخلی . هغه وخت چې روسی پوځونه په افغانستان کی وو ، جهادی لنډغرو به لاپي شاپې کولې چې که روسی پوځونه ووځي ، مونږ به په هماغه ورځ د نجيب الله حکومت نسکور او په کابل کې به جهادی واکمنی اعلان کړو . نن طالبان او د هغو ملاتړي ډوزې ولی چې که امريکا نه وي ، طالبان به په يوه ورځ کې افغان حکومت راوپرزوي . دا دی اوس د ۱۲۰ زرو امريکايي پوځونو څخه ټول ټال يواځې ۱۸ زره باندينی ځواکونه پاتې دي او له ځينو استثناتو پرته، يواځې د مشورو په نقش کې محدود دی ، خو طالبانو د څلورو کالو په موده کې د يوه ولايت مرکز ونه نيول شو . ټول مهم ښارونه او ستراتژيکې لارې او ګودرونه د دولتی حاکميت په سيوره کې دي . هيواد مو پر تجارت باندې د پاکستان شيطانی آغيز ته د پای ټکی کښېښود ، بحر ته مو لار د شاه بهار بندر له لارې پرانستل شوه او ډیرې نوری بديلې لارې او دهليزونه خلاص شول .دا او دې ته د ورته پروسو وده او بشپړتيا په تشو خبرو نه کيږي . يواځې د هيواد د امنيتی ارګانونو د کالنی مالی تأمين وجه ( ۶ ) شپږ مليارده ډالرو ته رسي ، په داسی حال کې چې هيواد کالنی ناخالص عايدات له درو مليارد دالرو زيات نه دي . د تشو خبرو پهلوانان يواځې د اردو او امنيتی ارګانونو مالی وجهی د نړيوال ائتلاف او په سر کی د امريکا د متحده ايالاتو له مرستو غير له کومه کوي ؟ طالبی واکمنی د سعودیانو او شيخانو او بين المللی تروريستی شبکو په مرستو چليده ، خو طالب – مجاهد پلوه «روشنفکران» افغان حکومت ، افغان اردو ، افغان امنيتی ارګانونه مزدور بولی او طالبان خپلواک ، للعجب ! زمونږ ملی اردو چې د هيواد او خلکو په دفاع کې د آی-اس-آی د لښکرو او ايله جاريو په وړاندې سرونه ورکوي ، د خپلو بی مسؤليته « روڼ آندو » له خوا مزدور بلل کيږی . د وطن مور دې په دې نااهلو زامنو بوره شي !
جګړې او جهادی – طالبی ترور افغانستان په اقتصادی لحاظ فلج کړی دی . د تروريسم پرضد د نړيوال ائتلاف پر خلاف د پروپاګندو نهايي پايله حد اکثر د طالبانو( د منځنيو پيړيو د وحشت د شرميدلو استازو) بيا واکمنی او د طالبانو بيا واکمنی د دوهم ځل له پاره له دفاعی او امنيتی ځواکونو څخه د افغانستان بيا محرومول او حد اقل په حاکميت کې د جهادی لوټمارانو د عمر اوږديدل دي . دا هغه څه دی چې پاکستانی او ايرانی مزدوران د هغې په لټه کې دي . ( نور بيا ) ۱۶/۱۱-۲۰۱۸

 

 

ددارالانشأ د ډاډګیرنې پیغام

دافغانستان دملي پرمختګ ګوند

په ډیره خواشینۍ سره مو خبر تر لاسه کړ چى دهیواد ، خلکو ، سولې دښمنانو اوګوډاګیانو نن د دوشنبې په ورځ په کابل کى د یوه تروریستي  اوغلچکي برید په کولو سره زموږ یو شمېر بیګناه اوغریب هیوادوال ټپيان او  په شهادت ورسول  .

دا ډول تروریستي بریدونه د افغانانو روحیه ،ملي یووالې اودسولې هڅې نشي کمزوری کولای ۔

د افغانستان دملي پرمختګ ګوند  دارالانشأ دا برید  په کلکو الفاظو سره غندي  او د جنګ له ښکېلو غاړو غواړي چى د سولې  اومذاکرې مېز ته کښېني او له افغان وژنې لاس واخلي.

دافغانستان دملی پرمختګ گوند دارالانشأپه پېښه کى د شهیدانو لپاره د لوې خدای ج له درباره جنت الفردوس او ټپیانو ته د عاجلې شفاء غوښتنه او کورنیو ته ېى د تسلیت مراتب وړاندي کوي .

دافغانستان دملي پرمختګ ګوند دارلانشأ

سوله حياتی اړتيا ده

حکيم روان

 د جګړې څلويښت کلنې غميزې ګران هيواد افغانستان ته داسې زيانونه واړول چې تر پيړيو به ددې جګړې د اور او لوګيو ، تباهيو ، وژنو او وينو ، بګنوونکی ياد په ذهنونو کې پاتې وي او د ټولنيز ژوند په ټولو اړخونو به يې شوم سيورۍ پروت وي .

افغانستان يوې تلپاتې سولې ته اړتيا لري چې د ټولنې د پرلپسې او هر اړخيزې ودې له پاره مختلف ډګرونه پرانيزي . تلپاتې سوله هغه وخت ممکنه ده چې سوله د خلکو له پاره آزادي ، حقوقی برابری ، ورورولي ، اقتصادی بسيا او معنوی بډاينه د ځانه سره په ارمغان راوړي . که د خلکو آزادي سلب شی او حقوق يې پايمال شي ، خلک د خپلو آزاديو او حقوقو د تر لاسه کولو له پاره د غاصب  پرضد اقدام کوي او په طبيعی توګه سوله له منځه ځي .

 مونږ طالبی سوله ، امن او ارامی د وحشت ، بربريت ، ويرې اچونې ، کرکې ، جهالت او طالبی واکمنۍ په بيه نه غواړو . داسې سوله په حقيقت کې د يوه بل پيليدونکی جنګ سريزه ده . هر افغان شاهد دی چې نننۍ انډوخر ، جګړې او تباهۍ د طالبی واکمنی پايله ده .

سوله د ټولنې دايمی اړتيا ده ، خو سوله په واکمنو لاسو ساتل کيږی او د سولې د ساتلو د پاره د واک  وړ استعمال په پوهه پورې اړه لري . هغه څوک سوله ساتلی شي ، چې په واک پورې د تړلو مسألو د حل پوهه او توان ولري .

د جنګ دوام د څو جهادی غلو، د آی-اس-آی د څو نوکرو طالبانو او د جنګ د تمويلوونکو خارجی ملاتړو په ګټه ، خو افغان ملت ته ملاماتوونکي او جبران نه منونکي زيانونه رسوي .

زمونږ د ټولنې سوله دوو فاکتورونو چې دواړه خارجی ملاتړ لري ، برمته کړي ده .

۱- طالبان

۲- چورګر مجاهدين يا جنګسالاران

طالبان

–  د طالبانو سره د سولې لومړنۍ ګام د طالبانو او افغان حکومت ترمنځ مستقيمې خبرې آترې دي . دواړه خواوې بايد په دې باور خبرې آترې پیل کړی چې د کړکېچ څخه د وتو يواځينی الترناتيف خبرې آترې دی . دواړه خواوې بايد ياد ولري، څو پورې چې زور غږيږي ، انسانيت او عقل خاموش پاتې کيږي . زور غواړي  ناروا ، تيری ، خشونت او بدمرغۍ ته توجيه پيدا کړي ، خو عقل بيا منطق استدلال ، انسانيت ، پوهې ، عدالت ، آزادی او نيکمرغي ته لار پرانيزي .

– خبرې آترې بايد د افغانی دود او دستور سره سم د متقابل درناوی او باور په فضا کې پيل شی او موخه يې افغان ولس او افغان هيواد ته د سولې او امن راګرځول وي . دواړه خواوې بايد سولې ته رسيدل ګډه بريا وبولي .

– خبرې آترې يا مذاکرات هغه وخت ادامه موندلای شي چې د توپک خوله بنده شی . ( اوربند )

– د خبرو آترو خواوې بايد  د خبرو آترو د دوام اصل ته درناوی وکړي . د خبرو آترو لارې معمولا له لوړو، ژورو او کږليچونو تيريږي . د خبرو آترو دوام او پر خبرو آترو ټينګار سولې ته د ژمنتيا اصل دی .

– د جګړې دواړې خواوې بايد د خلکو حقوقو او آزاديو ته درناوی وکړي . په افغانستان کې واکمنی د افغانستان د اساسی قانون له مخې په خلکو پورې اړه لري . مانا دا چې د جنګ اړخونه په واک پورې تړلی مسألې بايد د خلکو په اراده پورې تړلی وبولي . ( انتخابات )

– د هيواد د سياسی نظام او د افغانستان د اساسی قانون په اړه د جګړې خواوې د بحث حق نه لري ، په دې مواردو کې د بحث صلاحيت يواځې د افغانستان په خلکو پورې اړه لري . ( لويه جرګه ، ريفراندوم )

– طالبان بايد خپل جنګی تشکيلات ړنګ ، وسلې او مهمات د هيواد امنيتی ځواکونو ته تسليم او د جنګی تروريستی ډلو ( القاعده ، پاکستانی سلګونه تروريستی شبکې ) سره خپل اړيکی پرې کړي او د هيواد د اساسی قانون په سيوره کې د هيواد د سياسی ژوند برخه وګرځي .

– د طالبانو د مشرانو د امنيت او مصؤنيت مسألې بايد د خبرو اترو د اجنداء جز وي . افغان دولت د طالب مشرانو د اسايش او سياسی فعاليت د پاره د مصؤن چاپيريال ذمه وار دی .

چورګر مجاهدين او جنګسالاران

–  چورګر مجاهدين د جګړي پر اور تيل پاشی . ددې له پاره چې اوبه خړې وي او دوی پکې خپل ماهيان ونيسی . د مجاهدينو داړه مارې ډلې د سولې او امن له راتګه او دغنيمت شوو مليونونو او ملياردونو ، ډله ايزو وژنو ( د دشت ليلی فجايع ) د حساب او کتاب له ورځې ويره لري . ځکه خو د سولی د تأمين په پروسه کی بايد ددې عنصر ورانوونکی رول له نظره ونه غورځي .

– د سولی په راتګ سره د خلکو پر ازاديو او حقوقو د څو بی هويته ډلو او بی ايمانه زورواکو د تيريو او ګواښونو چاپيريال له منځه ځی . له دې امله ددې ډلو فعاليت بايد تر جدی نظارت لاندې ونيول شی .

– د سولی د راتګ او يقينی کيدو له پاره بايد په واکمنۍ کې د اسلامی جمعيت او نظار شورا انحصاری نقش ته د پای ټکی کښېښودل شی .

– ددې ډلو نقش له دې امله هم ډير ګواښونکی دی چې واکمنی له د ننه څخه پاشلی يا حد اقل داسې پيښو ته لمن وهلی شی چې د سولی پر پروسه د خلکو باور ته زيان ورسوي .

–  په واکمنی کې ددې ډلو بی انډوله برخه  ، په پراخ فساد او غصب کې ددې ډلو بيساری لاس د خلکو او واکمنی تر منځ د واټن او بيلتون لامل ګرځی او د سولې له پاره د واکمن نظام صلاحيت او د حکومت له خوا د خدماتو د وړاندې کولو وړتيا تر پوښتنې لاندې راولي .

پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار له دې نړۍ سترګې پټې کړې

نور محمد غفوری

انا لله و انا الیه راجعون

پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار په رښتیا ټینګار و. پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار ټینګ انسان، ټینګ ملګری، ټینګ مبارز، ټینګ عالم، ټینګ افغان او بالآخره ټینګ انسان و. پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار د هلمند په ولایت کې زیږیدلی او په عالی نمرو د لیسې تر سرته رسولو وروسته یې د کم وخت له پاره د ښوونکي دنده سرته ورسوله او بیا یې د کابل پوهنتون د اقتصاد په پوهنځي کې لوړو زده کړو ته دوام ورکړ. له پوهنځي څخه د لوړو نمرو په اخیستلو د لیسانس د دیپلوم تر لاسته راوړو وروسته د آلمان دموکراتیک جمهوریت ته د تحصیل له پاره ولاړ او د اقتصاد په څانګه کې د دکتورا تر اخیستلو وروسته یې د کابل پوهنتون د اقتصاد په پوهنځي کې د استاد په حیث دنده ونیوه او د هیواد د ځوانانو په مسلکي روزنه بوخت شو.

کله چې په افغانستان کې د شریرو ځواکونو لخوا د نوموړي ژوند په خطر کې ولوید او د دندې او کار شرایط یې له منځه ولاړل، نو مهاجرت ته مجبور او د آلمان په مختلفو ښارونو کې یې له خپلې کورنۍ سره ژوند اختیار او په کار او فعالیت بوخت شو.

د بن تر کنفرانس وروسته بیرته خپل هیواد ته راستون شو، د آلمان سوکاله ژوند یې پریښود او د کابل پوهنتون د اقتصاد په پوهنځي کې يې د استاد په حیث دنده ونیوه چې په لنډه موده کې یې د پوهنوالۍ تر علمی رتبې ځان ورساوه. په صنفونو کې د تدریس سربیره یې په علمی او تحقیقاتی چارو کې زغرده ونډه واخیسته او ډیر علمی آثار یې ولیکل چې اوس هم د بیمې، ملی اقتصاد، تجارت او په نورو اقتصادي څانګو کې تري ګټه اخیستل کیږي.

د پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار علمی او تدریسی فعالیت یوازې د کابل پوهنتون د اقتصاد په پوهنځی کې محدود پاته نه شو. ده په نورو خصوصی پوهنتونونو لکه د تابش او دعوت او نورو په تدریس کې برخه واخیسته.

پوهنوال سید محمد ټینګار یوازي لوړ علمی تحقیقاتی شخصیت نه و، بلکې نوموړي ښه منیجر او اداره چې هم و. د همدې استعداد د لرلو له کبله د ځینو عالی زده کړو د موسسو ریاستونه او د علمی مرستیال دندې هم ور وسپارل شوې چې په خورا بریالیتوب او پوره مهارت یې سرته ورسولې. په وروستیو کلونو کې د کابل پوهنتون د اقتصاد پوهنځي ریاست ور د غاړې شو. نوموړي په هر ځای کې پخپله دنده کې د ابتکار او خلاقیت څخه کار اخیست او نوی تدریسی میتودونه، انضباطی- اداري اصول او مترقی بدلونونه یې رامنځته کول. نوموړي له قانون او مقرراتو څخه د هر ډول سرغړونو پر ضد ټینګه مبارزه کوله او له هر ډول سیاسی، اقتصادی او اخلاقی فساد سره یې د مخالفت او مقاومت ټینګه روحیه لرله.

پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار د ځینو بانکونو د څارني په ډله کې هم غړیتوب لاره او ټوله ورځ د هیوادنیو چارو په سمبالتیا مشغول و. پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار د پاک لاس، قوی ارادی، خلاق تفکر، ابتکاري چلند، د وطن په مینه ګرم زړه، خاص جدیت او فوق العاده انرژۍ څښتن و. د وطن د خدمت له پاره په کار او زیار کې يې ستړیا نه پیژندله. په کاري، سیاسي او ټولنیز محیط کې د لوړې اوتوریتې او مسلکی مهارت خاوند و. ورسپارل شوې دنده یې په خپلواکۍ اجراکوله، له همکارانو یې د مواظبت، مرستې او مهربانۍ تر څنګ په قاطعیت چلند کاوه. چاته یې په اړوندو چارو کې د لاسوهنې او غیر قانوني مداخلې اجازه نه ورکوله. په قانون او خپل قول ولاړ او په ملګرتیا کې خورا وفادار شخصیت و. دده سپینې او سوچه خبرې، لوړ نظر، صادقانه چلند به یې د ټولو ملګرو او همکارانو په ذهن کې تر ډیره پاته وي.

پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګارد کار په ګمارلو کې د کار وړ کسانو ته د کار دسپارلو ټینګ پلوی و او په دې اړوند یې هیڅ ډول واسطه او ذریعه نه منله، د ملګرتیا، قومی، محلی او ژبنیۍ اړیکې يې په پام کې نه نیوې. زه له نوموړي سره د نږدي ملګری او همکار په حیث ډیرې خاطرې لرم چې یوه به یې دلته یاده کړم. کله چې نوموړی د اقتصاد د پوهنځي رئیس و،  یوه ورځ مې یو ملګری چې له هند څخه یې په لوړو نمرو د اقتصاد په څانګه کې ماسټری راوړې وه ور معرفی کړ چې د اقتصاد په پوهنځي کې یې د استاد په حیث استخدام کړي. ده راته وویل چې زموږ او ستاسې پرنسیپ خو له ما څخه تاته ښه معلوم دی چې باید واسطه ونه چلیږی او هر څوک چې د کار وړ او مستحق وی، همغه باید د استاد په حیث کار ونیسی. د استاد د استخدام له پاره ازموینه تر سره کیږي او «زه به قول در کړم چې ددې ماسټر یوه نمره به هم څوک ونه خوری، خو نیمه نمره به هم اضافه ورنکړم». همداسې یې وکړل او د امتحان په وخت پخپله په صحنه کې حاضر و او حق یې حقدار ته وسپاره.

پوهنوال دوکتور سید محمد ټینګار د علمی لوړ کادری شخصیت سر بیره کلک وطنپال، مدنی، مترقی مبارز او غښتلی سیاسی شخصیت و. د ځوانۍ له دورانه یې د غریبو طبقو د ګټو د ساتلو، د هیواد د پرمختګ، د افغانانو د ژوند د هوساینې، د دموکراسۍ او فردي آزادیو د رواجولو او ټولنیز عدالت د تأمین په خاطر د افغانستان د خلق دموکراتیک ګوند په لیکو کې منظمه او دوامداره مبارزه پیل کړه او د ژوند تر آخرو شیبو یې له مختلفو لارو خپل دې انسانی او عالی هدف ته مبارزه کوله.

ما دا دروند او مبارز شخصیت په آلمان کې له نږدې او ښه وپیژاند. کله چې د دموکراتیک جمهوری نظام تر سقوط وروسته په۱۹۹۳ کال کې زموږ ملګرو (د افغانستان د ملی یووالی او پرمختګ ټولنه) د ژور ملی او دموکراتیک مرام سره جوړه کړه، نو دوکتور سید محمد ټینګار هم په دې ټولنه کې د غړیتوب غوښتنه وکړه او  تر ډیرې مودې د همدې ټولنې د مرستیال په حیث راسره پاته شو. د همدې ګډ کار او مبارې له برکته د اوږدو کلونو په موده کې دواړه نږدی همکاران او ملګري پاته شوو او کورنۍ اړیکې مو هم سره ټینګې شوې. هغه وخت چې د افغانستان د ملی یووالی او پرمختګ ټولنې (د چارو د انسجام کمیسیون) په ۱۹۹۹ کال کې (په اروپاکې د افغانانو د تفاهم د نهضت) د جوړولو پریکړه او اقدام وکړ، ددې نهضت لومړۍ اوه دیرش کسیزه غونډه هم د دوکتور سید محمد ټینګار په کورکې چې د آلمان د فرانکفورت په ښار کې و، وشوه. دوکتور سید محمد ټینګار د هیواد په داخل کې هم د ملی، مترقی، دموکراتو او خلقی ځواکونو په انسجام او تحرک کښې ډیر کار او زیار وایست او د مرګ تر لحظې هم د وطن او خلکو غمخوار او خدمتګار پاته شو.

اوس چې دوکتور پوهنوال سید محمد ټینګار د سخت مرض له کبله د تل له پاره له فانی نړۍ سترګې پټې کړی، زما په څیر ډیر ملګری او د کورنۍ غړی یې غمجن کړل. د داسې لوړ ملی، علمی او سیاسی شخصیت مړینه به د ډیر وخت له پاره د هیواد په علمی موسسو، سیاسی بهیرونو او اجتماعی فعالیتونو کې لویه تشه رامنځته کړی او ځای به یې تر ډیره وخته خالی وی.

په پای کې نوموړی ته جنتونه، کورنۍ او ملګرو ته یې د زړونو صبر غواړم!

روح یې د ښاد او یادونه یې د تازه وي!

۱۲/۱۱/۲۰۱۸

روشنفکر»افغان درسراشيب»

حکيم روان

چنانچه ديده ميشود ، کلمه روشنفکر مرکب از دو کلمه روشن و فکر است . روشنفکر کسی است که دارای تفکر روشن ، شفاف ، واضح ، دقيق ، درست، مثبت ، مفيد و علمی باشد و روشنفکر کسی است که نه تنها قانون مندی تغير و تکامل را دقيق و علمی درک کند ، بلکه به کمک اين درک به پروسه تکامل جامعه به خيرانسان کمک برساند.  انسان فکر ميکند تا خود ، ماحول و واقعيت های دور و بر خود را بشناسد . هر قدر که انديشه و تفکر انسان متنوع ، مختلف و گوناگون باشد ، به همان اندازه شناخت ابعاد و جوانب مختلف واقعيتها و درک کامل از آن خوبتر ميسر ميگردد. برای توضيح و روشنی مطلب مثال مياوريم : ما خيلی زياد در باره استبداد ميشنويم ، استبداد يک مفهوم عام است و تنها به سياست و حکومت محدود نمی شود . استبداد جوانب سياسی ، اقتصادی ، اجتماعی ، فرهنگی ، دينی و فکری دارد . شناخت از استبداد نيز بايد متناسب به پهنا و ژرفای اين مفهوم باشد . پرسش اينست که آيا روشنفکرانيکه داد از مبارزه با استبداد ميزنند ، شناخت جامع و متناسب از اين واقعيت ناميمون را دارند ؟ آیا

« روشنفکر » ما متوجه عنصر استبداد در افکار، گفتار و کردار خود است ؟ و آيا در امر بوجود آوردن  مؤسسه ای يا نهادی که در آن تاريخ دان ، اقتصاد دان ، جامعه شناس ، فرهنگ شناس ، روان شناس و سياست دان همه در يک بحث گسترده عقلانی ، در همکاری و تفاهم با همديگر به نتيجه واحد در باره شناخت استبداد و بطور کلی در مورد مسائل جامعه رسيده باشند ، دست يافته است ؟ واضحا جواب نی است .

چون تفکر و انديشه برای شناخت کامل واقعيت ها و تغير آن به نفع انسان در صلاحيت و حيطه توان يک فرد و يک گروه نيست ، پس اين امر ايجاب اجماع ميکند . خوب ممکن است يک حزب سياسی دارای اعضا و رهبری با صلاحيت دارای تجارب و اندوخته های علمی بتوانند يک تصوير کلی از جامعه را ارايه بدارند ولی دقيقا تغير جامعه به مفهوم واقعی آن ، بدون يک اجماع وسيع ( پلوراليسم ) از محیط  و قدرت يک گروه و يا حزب سياسی خارج است .  يک حزب سياسی ، ولو بسيار هم بزرگ و پر جمعيت باشد ، چون حزب مجموعه همفکران است و جامعه متشکل از طبقات ، اقشار و لايه های گوناگون است و احزاب خواهی نخواهی بيانگر منافع طبقات و اقشار معين جامعه اند ، پس به هيچوجه يک حزب نه ميتواند ، منافع همه اقشار و طبقات جامعه را بلا استثناء نمايندگی کند . تفکر حزبی جانبدارانه نه ميتواند انعکاس همه جانبه منافع کليه طبقات و اقشار جامعه باشد ، بناء تغير اجتماعی نياز به پلوراليسم در عرصه سياسی ، اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی دارد .

معمولا احزاب در افغانستان نسخه های آماده شده و نقلی را بنام برنامه و پروگرام سياسی پيشکش ميکنند ولی هيچگاه هيچ حزبی ، چی چپی چی راستی تصوير دقيق ، واقعی و جامع جامعه را بر مبنای واقعيت های جامعه افغانی اساس عمل خود قرار نه داده است . به همين دليل همه احزاب با بن بست پس از بن بست دست به گريبان اند . شناخت و تغير واقعيت های اجتماعی عمليه ای نيست که با فرمان يک گروه ، رهبر يا فرمانروا بطور آنی ، ساده و بی درنگ واقع گردد ، بلکه يک عمليه قانونمند ، طولانی ، پيچيده و بغرنج است و در شرایط  آگاهی عامه ، آزادی تفکر ، آزادی بيان ، آزادی بحث های عقلانی و وحدت عمل نيروهای جامعه بوجود آمده ميتواند .

 رفاه اجتماعی و پيشرفت امروزه علمی و تخنيکی مديون آزادی فکر و انديشه بوده است تفکر راهنمای عمل است و عمل تفکر را تجسم عينی ميبخشد . وقتی تفکر امکان تبارز نه داشته باشد ، چگونه آيده های علمی، انسانی و مفيد در عمل پياده و به واقعيت تبديل شده ميتواند ؟ بدون تمکين و احترام به آزادی فکر و انديشه ، بدون همکاری و تحمل تفکر مخالف و بدون رعايت و احترام به پلوراليسم تمام ادعاهای بلند پروازانه و سفسطه گويی ها ی سياسی به درد تغيرات ضروری در جامعه نمی خورد .

آیا در جامعه ما به اين ارزشها توجه صورت ميگيرد ؟

در دهه دموکراسی و در سايه قانون اساسی ۱۳۴۳ کشور ما برای اولين بار دموکراسی و انتخابات پارلمانی را به مثابه ستون اساسی دموکراسی تجربه کرد . در سايه ارزشهای دموکراتيک قانون اساسی ، سازمانهای سياسی مختلف چپ ، ميانه رو ، ليبرال ، محافظه کار و راست در عرصه سياسی کشور ظهور نمودند . متأسفانه « روشنفکر » آنرا «دموکراسی قلابی» و « تحفه شاهانه » نام داد ، آگاهانه و غير آگاهانه به زوال دموکراسی وقت کمک کرد و راه را برای استقرار ديکتاتوری ها ، رويارويیهای خونين و فجايع غير قابل پيشبينی هموار کرد .

 قاعدتا در جوامع ستمديده و عقب مانده ، نيروهای افراطی (چپ و راست) نسبت به ساير نيروهای سنتريست ، معتدل و ميانه رو بيشتر جاذبه می داشته باشند . شعارهای افراطی، ماجراجويانه و غير مسؤلانه خصوصا در بين جوانان بی تجربه و احساساتی  مکاتب و پوهنتونها پیروان زيادی را جلب نمود . در جنب سازمانهای سياسی آنوقت دو جريان سياسی ، حزب دموکراتيک خلق افغانستان و جوانان مسلمان (اخوان المسلمين ) نسبت به ديگران بيشترتبارز نمودند .

چون نهضت آمانی سرآغاز تغير در جهت اعتلای کشور بود و با فروپاشی اين نهضت جامعه افغانی با تغيرات اندکی در همان آغاز ساکت و راکد ماند، اصولا رفورم های نهضت آمانی بايد هدف و سرلوحه نهضت های مترقی آينده ميبود ولی آنها واقعيت های سرسخت جامعه و جهان را ناديده گرفته و نسخه های کاپی شده را پیروی نمودند و به زياده روی متوصل شدند و شعارهای را پیش کشيدند که حتی جوامع پيشرفته سرمايه داری زمينه های تطبيق آنرا نه داشتند ، چی رسد به يک جامعه سنتی ، دارای مناسبات توليدی فيودالی و ماقبل فيودالی . عوض تأمين اتحاد ، همدلی و مشارکت اقشار مختلف جامعه افغانی به شعار های خيالی و انتزاعی «انترناسيونال» و « برادری اسلامی » پرداختند ، اينگونه کجروی ها دشواریها را بيشتر ساخت ، مقاومت های گسترده را بر انگيخت و ره را به سوی سراشيب و بدبختی هموار کرد .

 در حقيقت امر تا امروز تحول طلبان و عقبگرايان باالترتيب در مواضع آمانی و ملای لنگ – کلکانی قرار دارند . چنانچه رئيس جمهور کشور دوکتور اشرف غنی بارها شجاعانه از تکميل رفورم های آمانی صحبت داشته است و مليونران مجاهد ، غاصبين و مفسدين ملا لنگ ها و کلکانی ها هر روز با شيطنت و راه اندازی توطئه و فتنه ، زورگويی، تهديد و تشکيل ائتلاف های  نامقدس گوناگون در برابر رئيس جمهور و برنامه های اصلاحی آن اقدام ميورزند . « روشنفکران » نيز از مجاهد- طالب ، ملالنگ ها و کلکانی ها زياد عقب نمی مانند ، رئيس جمهور غنی را به شلاق دو و دشنام می بندد ، تا اعتبار آنرا در ميان مردم صدمه بزنند . با بی مسؤليتی تمام همه تهمت های ناروای حلقه های معلوم الحال و مسؤل قتل عامها را به رئيس جمهور نسبت ميدهند .  « روشنفکر » وابستگي های اظهرمن الشمس حلقات معين ضد رئيس جمهور غنی را با دستگاههای استخباراتی بيگانگان ناديده گرفته ، از احتياج مردم ما به کمک های جامعه بين المللی سوءاستفاده نموده ، رأی مردم را به هيچ گرفته ، رئيس جمهور انتخابی کشور را و به اين وسيله ملت افغان را توهين و تحقير کرده ، رئيس جمهور را مزدور ميخواند . « روشنفکر »   افغان به حدی افول نموده است که  حتی از درک تفاوت بين انسانهای عرصه های علمی و اکادميک ، با قاتلين ، دزدان و جنگسالاران بی رحم عاجز اند . « روشنفکر » يکجا با دزدان شناخته شده و مشهور بالفساد جبهه تبليغاتی دزدان و اجنټان آی-اس-آی و سپاه پاسداران ايران را عليه رئيس جمهور کشور به پيش ميبرد . «روشنفکر» به حدی سقوط کرده است که اخطارهای آخوندهای ايران نسبت اراده رئيس جمهور در باره کنترول بر منابع آبی افغانستان ، هم وجدان اش را به شور نمی آورد و در يک صف با نوکران ايران کارزار تبليغاتی عليه رئيس جمهور را به پيش ميبرند .

مشوره ها و دستورات اشرف غنی بمثابه کاردان ورزيده بانک جهانی قابل قبول برای چين ، ماليزيا ، سنگاپور ، روس و اندونيزی و غيره است ولی برای «روشنفکر» قومگرا ، کور، متعصب ، و قدرتگرای افغان قابل قبول نيست . به نظر بيگانگان اشرف غنی مرد متفکر و انديشمند است ولی برای « روشنفکر » جاه طلب و خودخواه افغان همان گونه که آمان الله خان غازی کافر و مرتد بود ، اشرف غنی هم ديوانه و يهود و غير مسلمان است . «روشنفکری» که عمرش در شرابخوری ، نايټ کلپ ها و محافل عياشی گذارنده است ، اشرف غنی را به غير مسلمان بودن متهم ميسازد .

 شباهت های افراطيون چپی و راستی مايه تعجب نيست ، چون هر دو بار منفی دارند و نتائج زيانبار يکسان را برای جامعه و مردم ببار می آورند .

اگر دقت شود ، سناريوسازان  اين همه بلواها آشوبها و غوغاهای که دامنگير مردم و کشور  ما شده است ، « روشنفکران » افغان اند ، که بخاطر منافع شخصی و گروهی و ايديولوژيک ، برخلاف ادعاهای عوامفريبانه  شان به وطن و مردم خويش پشت پا زده ، با دشمنان کشور و مردم خود ساخته ، ناله و فغان يتيمان و بيوه های گرسنه ، بی سرپناه ، مظلوم و بی دفاع و خونهای فرزندان کشور را به هيچ گرفته و آگاهانه و غير آگاهانه مسير قهقراء را انتخاب کرده است .

آيا آنهائيکه با طمطراق از حقوق و آزاديهای مردم ، رعايت ارزشهای دموکراتيک قانون اساسی و اصول دموکراسی داد ميزدند ، در تبانی با سردار محمد داؤد ، در کودتای ضد سلطنت مشروطه ، ضد قانون اساسی دارای ارزشهای دموکراتيک ، حکومت انتخابی و پارلمان منتخب شرکت ننمودند ؟ و عده ديگر ( اخوانی ها ) به آی-اس-آی پناه نبردند ؟ سقوط و نزول سياسی افراطيون چپ و راست از همين زمان شدت گرفت .

 در ۲۶ سرطان ۱۳۵۲ محمد داؤد طی يک کودتا عنان قدرت را در دست گرفت، سلطنت مشروطه ، قانون اساسی ، پارلمان و حکومت انتخابی را لغو اعلام نمود ، خود را طی يک لويه جرگه افتضاح آميز رئيس جمهور مدام العمر جا زد و فعاليت احزاب سياسی را جز حزب خويش ( رستاخيز ملی ) غير قانونی اعلام داشت .  انحصارگران آينده قدرت از کودتا عليه دموکراسی و انحصار قدرت توسط محمد داؤد استقبال نمودند .

به تعقيب آن حزب دموکراتيک خلق طی اقدام مشابه رئيس جمهور محمد داؤد را سرنگون و بی رحمانه بقتل رساند. مانند محمد داؤد سيستم يک حزبی را اعلام نمود ، مهمترين بخش مرامنامه خويش ( تشکيل جبهه متحد ملی ) را به فراموشی سپرد ، فعاليت های سياسی و اجتماعی را چون محمد داؤد در انحصار حزب خود درآورد و تمام مخالفين سياسی را سرکوب نمود .

از وقتی که اعضای حزب دموکراتيک خلق يکجا با روسها عليه مجاهدين  و مجاهدين با حمايت امريکا ، عربستان سعودی ، پاکستان و ايران يکجا با تروريست های پنجابی ، عربی ، مصری چيچنی ، چينی ، اندونيزي و فليپينی در کشتار افغانهای بی گناه سهم گرفتند ، انسانيت از سياست در کشور رخت بر بست . چپ ها و راست هائيکه در دفاع از انسانيت ، حقوق و آزاديهای مدنی گلون پاره ميکردند ، به بدترين شيوه ها عليه انسانيت ، حقوق و آزاديهای انسان عمل کردند . صد ها هزار انسان افغان توسط افراطيون چپی و مجاهدين ( آی-اس-آی شنو ) و بنيادگرايان اسلامی کشورهای بيگانه به قتل رسيدند .

دولت شاهی و داؤدخانی که از نظر افراطيون چپی و راستی مستبد ناميده ميشدند ، بايد استبداد را از افراطيون چپی و راستی می آموخت .

اجازه مداخله به بيگانگان در امور داخلی توسط افراطيون چپ و راست در حقيقت امر ، بی اعتنايي در برابر هويت ملی ، استقلال ملی و خوداراديت ملی افغانها بود . تسهيل مداخله خارجی توسط عناصر خائن داخلی باعث فروپاشی همبستگی ملی بی اعتمادی بين اقوام کشور و بی اعتنايی به امر خطير و بزرگ وحدت ملی گرديد .

« روشنفکران » چپ و راست از فاجعه ملی سخن ميگويند ولی فاجعه ملی بدون اشتراک آقايون پروفيسورهای « روشنفکر » ناممکن بود . فاجعه ملی پديده ايست که عوامل داخلی در آن نقش اساسی دارد . خارجی ها به هيچ عنوان نمی توانستند ، بدون همکاری افغانها بر سرنوشت ملی و مقدرات سياسی ما بازی کنند .

احترام به حيات ملی ، وحدت ملی ، هويت ملی ، استقلال و خوداراديت ملی و در رأس همه احترام به انسانيت بايد اساس فعاليت های سياسی نسل جوان امروز و نسلهای آينده افغان باشد .

 وقتی نماينده ولسی جرگه از تريبون ولسی جرگه اعلام ميکند که نام کشور و هويت افغانی را قبول نه دارد ، وقتی احزابی متشکل بر مبنای تعصب قومی و مذهبی ، خلاف روحيه قانون اساسی کشور فعاليت کند و در پیوند با استخبارات خارجی هر روز مانند شمشير داکلس رئيس جمهور کشور و جمله حاکميت را تهديد کند  طبعا حيات ملی در معرض خطر قرار ميگيرد .

 در اوضاع و احواليکه کشور ما در معرض خطرهای مهلک قرار دارد ، چپ نماهای ما با صد پارچه بودن خويش انتهای بی تفاوتی خود را در برابر وضع ناهنجار سياسی و سرنوشت آينده کشور به نمايش ميگذارند.

 تعجب اينست که بدنه اصلی حکومت فعلی جز رئيس جمهور و افراد انگشت شمار از همين تنظيمهای ( پاکستانی – ايرانی ) قومی و مذهبی تشکيل گرديده است که مسؤل قتل های دستجمعی اند . همين ها هستند که رئیس جمهور غنی را به قومگرايي ، تعصب و فاشيسم متهم ميسازند . رئيس جمهور که ميخواهد ، بخاطر کارآيی دستگاه دولتی، قدرت سياسی را از انحصار يک تنظيم بيرون کند ، به انحصار قدرت متهم ميشود .پارادوکس! چگونه ميتوان از افراد ، گروهها و تنظيمهای که به اصول حيات ملی پابند نيستند ، اراده و توان تشکيل حکومت ملی را نه داشته باشند ، توقع تشکيل حکومت وحدت ملی داشت ؟ حکومتی که  برابری ، حقوق و آزاديهای تمام اتباع کشور را بدون تبعيض و استثناء  بر اساس قانون تضمين نمايد و راه را به سوی ترقی و پشرفت کشور ، رفاه و سعادت مردم باز نمايد . جمعيتی های بی شرم تمام دوره رياست جمهوری اشرف غنی را در نزاع قدرت ، تقسيم چوکی و طلب امتيازات سپری نمودند . به تحميل رياست اجرائيه خلاف قانون اساسی و تقسيم پنجاه فيصد قدرت هم اکتفاء نه کردند ، رهبر جمعيت عطا محمد نور با سر و صدا، تهديد و اشغال ارگ توسط مليشه های جمعيتی ماهها اذهان جامعه را نگران نگه داشت . آنها با بی شرمی بی نظير کشور را به جنگ قومی و تجزيه تهديد ميکنند .

برخلاف ادعاهای چند « روشنفکر » نوکر بيگانه ، مبنی بر دشمنی و خصومت بين اقوام کشور ، وحدت ملی مردم افغانستان و حيات ملی ما بر هويت مشترک انسانی ما متکی است . بر علاوه ، ما کشور باستانی  مشترک و تاريخ پر افتخار مبارزات آزاديخواهانه مشترک داريم . اگر چند کله چربوی گماشته شده ، اين همه واقعيت های روشن و انکار ناپذير را ناديده ميگيرند و در جهت نفاق قومی ميکوشند ، بدانند که راه شان از راه مردم ما جدا است . خصومت و دشمنی قومی و زيانهای ناشی از نفاق ملی را مردم شريف و رنجديده کشور ما به قيمت خون خود تجربه کرده است و به نوکران بيگانه اجازه نخواهد داد تا طبق فرمان باداران شان جنگ قومی را راه اندازند . فاجعه خونين آفشار در پهلوی هزاران فاجعه ديگر بمثابه داغ ننگ بر جبين اين سوداگران دين و قومفروشان در حافظه جاودان تاريخ مردم ما ثبت گرديده است .

 مردم ما سوداگران قومی و تباری و تجاران دينی را نسبت به هر وقت ديگر خوب شناخته است . مردم ميدانند که سوداگران قوم و تجاران دين از بابت اين بازيهای خائنانه، و کشوربرانداز مليونر و ملياردر شده اند . مردم ميدانند که قومفروشان و دين فروشان وقتی به جنون و تعصب قومی و مذهبی روی می آورند ، که مليونهای غارت شده و غنيمت های جهادی شان با خطر مواجه شوند ، يا باداران خارجی شان امر به تخريب وحدت ملی افغانها صادر نمايند .

با درد و دريغ ! که افراطيون چپ  و راست هر دو يکسان در گندگی تعصب قومی فرود آمدند و مطابق اجندای دشمن ، عليه وحدت ملی افغانها به زهر پراگنی بين اقوام برادر و برابر افغان پرداختند . نفاق افگنان چپ و راست با فعاليت تباهکارانه خويش نه تنها وحدت ملی مردم ما را ضربه ميزنند ، بلکه خود نيز پارچه پارچه شده اند . تقسيم افراطيون چپ و راست به دهها پارچه نمايندگی از رفتار ناشايسته ، تباهکارانه و قهقرايی ايشان دارد.

با تأسف عميق که هر دو برادر ( افراطيون راست و چپ ) به « من » خود و گذشته خونين خود چسپيده اند ، و جز « من » خود ،  « گروه » خود و « انحصار» خود ، هر چيز به نظر شان مردود است . هر دو با سرتمبگی و سرسختی خاص در مواضع قبلی شکست خورده و آزمون شده در برابر هر نوآوری و اقدام اصلاحجويانه به مقاومت ميپردازند و آنرا وارونه تعبير و توجيه ميکنند . بگونه مثال در مورد انتخابات :

در زمان حاکميت چپی طرح انتخابات به مثابه گمراهی ، انحراف از سوويتيسم و سيستم يک حزبی تلقی ميشد و اگر در اواخر به نمايش پرداختند ، اين نمايش هم مقيد و منحصر در حلقه محدود حزب و هواداران حزب بود .

افراطيون راست انتخابات را اصلا منافی با ارزش های دينی و پديده کفری و غربی ميپندارند و بديل آنرا مجموعه چند ملا ( شورای حل و عقد ) ميدانند ، که به فرمان اولی الامر تعين ميشوند . راستی ها به اصل بيعت باور دارند . ولی همانگونه که چپ ما به چپ نمی ماند راست ها بخاطر منافع شخصی و گروهی بسيار به آسانی خدا ، رسول خدا ، دين ،  احکام و دستورات آن را در طاق نسيان گذاشته و بخاطر کسب قدرت و حفظ ثروت های غيرقانونی ، غنيمت شده و غصب شده با استفاده از پول ، زور و زورگويي ، انجام جرم و جنايت به حلقات قدرت از جمله پدپده کفری و غربی يعنی انتخابات پناه ميبرند .

 انتخابات همه شمول امروز را چپی ها زير نام «اشغال» و زير سايه فساد و تقلب رد ميکنند . در حاليکه انتخابات همه گير يک پديده باالذات مترقی و وسيله  بيداری سياسی و مشارکت مردم در تعين سرنوشت سياسی کشور است . ميخواهيد «اشغال» رفع گردد ؟ پس در انتخابات شرکت کنيد و توسط پارلمانی که مظهر اراده مردم باشد ، گليم «اشغال» را جمع کنيد . ميخواهيد طبق عادت در غياب اراده مردم  به زور «اشغال» را خاتمه بخشيد ، زور آقايون چپ و راست برای نظاميگران پاکستان و آخوندهای ايران و از جمله « اشغال » معلوم است . ( سل ګزه ټوپ ؟ دا ګز او دا ميدان ! ) زما د ليکنې دغه برخه هغو دوستانو ته متوجه ده ، کوم چې د اروپا او امريکا له خلوته باټې او ډوزې ولي ، خو ددې زړه نه لري چې د « امپرياليزم » خيرات ( سوسيال ) پريږدی او د خيرنو طالبانو تر څنګ يوه دوې مياشتی د وطن د « نجات » د پاره د « اشغال » سره وجنګيږي ، خو نور لمسوي . ددې خيال او حساب هم ورسره نه شته چې له « اشغال » وروسته به څه وي ؟ د ښيو او کيڼو بنسټ پالو طرحه يوه ده : « يا هر څه د دوی په خوښه او يا هيڅ ! »  کله چې د دوی خوښه نه کيږی ، دوی غواړي نيم ژواندی او په وينو لړلی افغانستان د بيا د پاره په خونخورو طالبانو ، پاکستانی جنرالانو ، ايرانی آخوندانو او خدای تعالی وسپاري . بيرته ګرځو انتخاباتو ته :

انتخابات رکن مهم دموکراسی و حکومت مردمی است . انتخابات ولو با خدعه و فريب ، تقلب و مداخله دشمنان مردم همراه باشد و حکومتی معيوبی که در نتيجه انتخابات معيوب تشکيل ميگردد ، باز هم از يک حکومت خودسر ، خودکامه ، يکه تاز و استبدادی به مراتب بهتر است .

انتخابات و دموکراسی را بعضی ها وارداتی ميگويند . مگر اسلام در افغانستان ظهور کرده است ؟ خوبی يک اصل در نفس اصل است ، به بعد خارجی و داخلی ربطی ندارد. انتخابات ، در ارپا ، امريکا ، اسيا و افريقا انتخابات است . زمان ما حکومت انتخابی را به مثابه حق مسلم مردم برسميت شناخته است . مردم حق دارند ، حکومتی را که بر مردم حکومت ميراند ، خود مردم انتخاب نمايد . وقتی « روشنفکر » انتخابات و اشتراک در انتخابات را تحريم کند و آنرا مانند ملا و چړی امريکايي و غربی بخواند مردم عادی چگونه اهميت اين پروسه ملی و مردمی ( حکومت مردم بر مردم ) را درک کرده ميتواند ؟ اگر مردم رای خود را درست استعمال کرده نمی تواند ، باز ميگردد به «روشنفکر» ، بمعنای آن است که روشنفکر رسالت خود را آنچنان که لازم است ، به سر نه رسانده است و در جهت آگاهی و بسيج مردم کاری را انجام نه داده است .

در رابطه با فساد و تقلب در انتخابات بايد گفت ، که ريشه هر گونه فساد و تقلب از جمله در انتخابات بايد خشک گردد. فساد و تقلب، کار دزدان ، مفسدين ، متقلبين و اشرار جامعه است . مفسدين از اراده واقعی مردم هراس دارند . پارلمان نماينده مردم حکومت را حمايت خواهد کرد ، تا حاکميت قانون را جاری سازد ، دزدان و مفسدين را به پنجه قانون بسپارند و از اجرای قانون توسط حکومت نظارت خواهد کرد . هر قدر که شرکت مردم در انتخابات پررنگ باشد ، به معنای آگاهی سياسی مردم و امکان بوجود آمدن پارلمان نماينده مردم بيشتر ميگردد .

ما بعد از ملوک الطوايفی جهادی و حاکميت قرون وسطايي طالبی سه دوره انتخابات رياست جمهوری و چار دوره انتخابات پارلمانی داشتيم . افراطيون چپی ما طبق عادت خود، فرمان انتخابات شفاف و دموکراتيک يا هيچ را صادر می نمايند . اين مشخصه عمده گمراهی، افراط و بنيادگرايي است .

افراطيون فراموش ميکنند که تکامل پديده های اجتماعی زمانگير است . کودک دموکراسی راه رفتن را ياد ميگيرد ، افتيدن ، لغزيدن ، به پا ايستادن و راه رفتن  را تجربه ميکند . دموکراسی مراحل رشد خود را طی میکند و از لغزش های خود بر خلاف آقايون چپی و راستی می آموزد و ما انسانها ميتوانيم با اعمال ناشيانه و غير عاقلانه به زندگی اين کودک خاتمه بخشيم و يا با مواظبت و غمخواری آنرا تنومندی ، غناء، ثبات ، تحکيم و استقرار بخشيم .

با وجود آنکه نظام سياسی موجود و دموکراسی نوبنياد افغانستان روزانه هزار افترا‌ء و تهمت بی جا و بر جا  و هزار دو و دشنام را تحمل مي کند ، آزادی تفکر و بيان و آزادی مطبوعات به مثابه دستآورد نظام سياسی موجود در تاريخ به اصطلاح پنج هزار ساله اين سرزمين بی نظير و مايه مباهات و افتخار فرد فرد افغان است . آزادی فکر و بيان ، آزادی مطبوعات ، احزاب سياسی و انتخابات پارلمانی و رياست جمهوری جز لا ينفک دموکراسی و معرف نظام سياسی افغانستان است .

انتخابات ۲۸ ميزان ۱۳۹۷ را طالبان مسلح ممنوع اعلام کردند و تهديد کردند که بر مراکز انتخاباتی حمله ور خواهند شد . چرا ؟  قدر مسلم است که بادار پنجابی مخالف حکومت انتخابی با قاعده وسيع ملی ، ناشی از اراده مردم افغانستان است . يک حکومت  منزوی ، ضعيف ، وابسته ، ضد حقوق و آزاديهای انسانی ، دشمن ترقی و پيشرفت و يک حکومت بلی ګو به آوامر پاکستان خواست دلخواه آی-اس-آی پاکستان است .

برادران طالب ، صاحبان غنائم جهاد و مامورين استخبارات کشورهای همسايه با چنگ و دندان در کمپائن های انتخاباتی بخاطر کسب امتياز مصروف پیکارهای انتخاباتی اند. وقتی بحث منافع ، امتياز و قدرت مطرح گردد ، ملا و مجاهد اصول اسلامی « بيعت » و غيره را فراموش ميکنند و فتواهای آماده شده را از جيب ميکشند . چنين است ماهيت خشنی آنانی که خود را روشنفکر ناب ميخوانند ،  دين و مذهب ، قوم و زبان و سمت را وسيله اهداف شوم خود ميسازند . دوکتور و پروفيسور ما حتی از پارلمان کشور به تعصب و دشمنی اقوام محروم و مظلوم کشور دامن ميزند .

« روشنفکر » افغان که اصولا بايد بسوی مردم خود حقايق و روشنی ميبرد ، با سوء استفاده از عدم آګاهی ، جهل و بيسوادی مردم ، رئيس جمهور را متهم به کفر و عدم آګاهی از اصول اسلامی ميکند ، چون رئيس جمهور به منافع شخصی وی و باداران خارجی شان تمکين نمی کند .

با تأسف زياد بايد گفت که « روشنفکر» افغان با تفکر کج ، انحرافی ، غير علمی و غير متناسب با واقعيت های جامعه ،در کنار انبوه مشکلات، به جز مهم مشکل جامعه ما مبدل شده است.

چند نکته در باره « اشغال » :

 در شرایط عادی هيچ افغان حتی برای يک لحظه ، بايد طرفدار حضور يک فرد مسلح خارجی در کشور خود نباشد . ولی صدای « اشغال » در شرایط جنگ تحميلی از سوی پاکستان عليه افغانستان و مداخلات پيهم ايران ، آب بر آسياب آی-اس-آی پاکستان است . چگونه ميتواند صدای يک افغان با صدای مولانا سميع الحق، مولانا فضل الرحمن و مولانا اشرفی يکسان باشد ؟ چگونه يک افغان واقعی ميتواند از وابستگی طالب قرون وسطی به آی-اس-آی پاکستان ، استخبارات خونخوار سعودی ، شيخ های عربی و حتی آخوندهای ايرانی انکار کند ؟ چی کسی انکار کرده ميتواند که کرنيل امام افسر آی-اس-آی خون آشام ، رهبر طالبان مزدور نبود ؟ و کرنيل امام ميگفت که « بگذار خون کثيف افغانها بريزد » .

با تأسف و تألم بايد گفت که « اشغال » امروزی جای اشغال آی-اس-آی را گرفت . طبق اظهارات بی نظير بهوتو صدراعظم اسبق پاکستان پروژه طالب ( اشغال آی-اس-آی ) در زرادخانه استخبارات انگليس طرحريزی گرديد ، خونخواران سعودی وجوه مالی آنرا به عهده گرفتند، پاکستان مانند هميشه مسؤليت اجرايي را متقبل شدند و امريکايي ها توافق خود را نشان دادند . آی-اس-آی از نفوذ خويش در بين مجاهدين استفاده کردند و لشکر طالبان را تحت رهبری نصرالله بابر و بعدا حميد گل به تصرف افغانستان گماشتند .

اشغال آی-اس-آی پاکستان به ما کمک کرد تا افغانستان به مرکز فعاليت سازمان تروريستی القاعده مبدل شود . به ما کمک کرد تا در سراسر کشور دروازه های مکاتب بسته شود ، تمام آزادی ها الی لباس پوشيدن و ريش ماندن سلب شوند . عکس گرفتن ممنوع شود ، آثار تاريخی نابود شوند ، آتن ملی ، موزيک و هر نوع خوشی ممنوع گردد ، ميدانهای سپورتی ما به کشتارگاهها و بريدن اعضای بدن سارقين تبديل شوند ، کشور ما منزوی گردد، جز سه کشور حامی تروريسم و بی شرم جهان ( پاکستان ، سعودی و امارات ) حتی آنانيکه نسخه اشغال افغانستان توسط آی-اس-آی را صادر کرده بودند از خجالت مرگبار، حاکميت طالبی را برسميت شناخته نمی توانستند .

شير آمد و اشغال شغالی را خاتمه بخشيد . اشغال شغالی ، اشغال شير را توجيه بخشيد

« اشغال » که با مجوز شورای امنيت ملل متحد صورت ګرفت و بر اساس توافقات سه جانبه  دولت افغانستان –امريکا و ناتو به حضور خود در افغانستان ادامه ميدهد . اين «اشغال» افغانستان را صاحب نظام ، قانون آساسی ، حکومت مرکزی ، اردو ، پوليس و امنيت ملی ساخت که امروز قهرمانانه در برابر تجاوز پاکستان و ايله جاریهای آن از خاک و مردم خود دفاع ميکند . به اساس ماده چارم قانون اساسی حاکميت ملی در افغانستان به ملت تعلق دارد که به طور مستقيم يا توسط نمايندگان خود آنرا اعمال ميکند. در «اشغال» امروز ما صاحب انتخابات پارلمانی ، رياست جمهوری ، شوراهای شهری ولايتی و ولسوالی هستيم . امروز ما دارای آزادی بيان هستيم که در تاريخ پنج هزارساله خود نظير آنرا نه داشتيم . ما دارای آزادی مطبوعات هستيم که در منطقه بی نظير است  و مايه افتخار هر افغان است . ما دارای آزاديهای سياسی هستيم و شاهد فعاليت رسمی دهها حزب و سازمان سياسی در کشور هستيم . در دهها پوهنتون ها و هزاران مکتب جوانان ، پسران و دختران مصروف کسب دانش وعلوم معاصر اند . بيرق کشور ما در تمام جهان در اهتزاز است و کشورهای کليه جهان صرف نظر از اختلاف مواضع شان در قبال مسائل جهانی ، استقلال و حاکميت ملی افغانستان را برسميت ميشناسند . فقط روشنفکر متعصب ، منجمد الفکر ، از خود راضی و بی اعتناء نسبت به سرنوشت کشور و مردم ميتوانند ازين واقعيت ها چشم پوشی کنند . برای توضيح بيشتر و افشای ماهيت قضاوت های کورکورانه و غير مسؤلانه «روشنفکر» افغان نمونه های از کشورهای اسلامی و غير اسلامی را به بحث ميگيريم : کشور ترکيه يک کشور اسلامی است ، عضو پيمان نظامی ناتو و متحد نزديک اتحاديه اروپا است و تلاش دارد تا عضويت کامل اين اتحاديه را بدست آورد و در ترکيه پايگاه نظامی امريکا است . در جنگ عراق و کويت امريکا از پايگاههای هوايي خود در ترکيه عليه عراق استفاده نمود . ولی هيچگاه روشنفکر ترکيه دولت ترکيه را مزدور و ترکيه را کشور اشغال شده نه ناميد . ترکيه پيشرفته ترين کشور در ميان کشورهای اسلامی است . حال پرسش به ميان می آيد که روشنفکر ترکيه وطن پرست تر و هوشيارتر است يا روشنفکر افغان ؟

قطر کشور ثروتمندی است و هيچگونه احتياجی به کسی نه دارد ، در قطر پايگاه نظامی بزرگ امريکا است . مگر کشور های تمام جهان قطر را بحيث کشور مستقل برسميت ميشناسند . پرسش بميان می آيد که آيا تمام جهان احمق است جز «روشنفکر» افغان ؟

جاپان بعد از جنګ جهانی دوم بزرگترين ضربه را از امريکا ديد . برای قناعت امريکا وزارت دفاع جاپان را منحل ساخت و پايگاه نظامی امريکا را در جاپان پذيرفت ، امروز جاپان اقتصاد سوم جهان است .  روشنفکر و سياست دان جاپان دوستی و همکاری با امريکا را به نفع جاپان تشخيص داد . پرسش بميان می آيد که آيا جاپان کشور آزاد است يا افغانستان زمان حاکميت چپی و يا جهادی-طالبی ؟ روشنفکر افغان کشور خود را زياد دوست دارد يا روشنفکر جاپانی ؟  روشنفکر افغان هوشيار است يا روشنفکر جاپانی ؟

آلمان در زمان جنگ جهانی دوم بزرگترين ضربات را از اتحاد شوروی و امريکا متحمل شد . اين دو کشور در حقيقت امر آلمان را دو پارچه ساخت . آلمان فدرال و آلمان دموکراتيک . آلمانی ها صرف نظر از کشيدگی های جنگ روابط دوستانه و جلب کمک امريکا را نسبت به خصومت و دشمنی با امريکا ترجيح داد و تا امروز امريکا در آلمان پايگاه نظامی دارد . باز پرسش بميان می آيد که روشنفکران و سياستمداران آلمان هوشيار تر و عاقلتر اند يا روشنفکران و سياستمداران افغان ؟  افغانستان زمان حاکميت چپی و جهادی- طالبی آزاد بود يا آلمان ؟

امروز ما با « اشغالی » سروکار داريم که با استفاده از امکانات مسالمت آميز و قانونی ميتوان به رفع آن اقدام ورزيد . يک پارلمان نماينده با تمثيل اراده واقعی مردم ميتواند از طريق مسالمت آميز ، بدون اقدامات فوق العاده ، امريکايي ها و متحدين ناتويي آنرا رخصت دهند و «اشغال» را خاتمه بخشد . توافقات بين المللی آيات قرآنی نيست که تغير ناپذير باشند . ولی درين صورت، مداخلات نطاميان فاشيست پاکستان و آخوندهای ايران بايد متوقف باشد ، حکومت افغانستان خودکفاء ، متکی بخود ، مستقل و ممثل اراده واقعی مردم باشد .

همه از هر سو فرياد ميکشند ، که امريکا برای اهداف خويش در افغانستان حضور يافته است . چی يک کشف بزرگی ! و چقدر ساده لوحانه !  امريکايي ها به امريکا خائن نيستند که برای اهداف ديگران کار کنند . اين مردم نگون بخت افغانستان است که فرزندان ناخلف اش عليه کشور خويش در خدمت بيگانگان تشنه بخون افغان اند و افتخار و مباهات هم ميکنند .

کاملا طبيعی است که امريکا برای منافع امريکا و متحدين خود در افغانستان کار ميکنند امريکا به کشور ما امده است ، تمام اروپا در افغانستان حضور دارد . ما اگر مرد هستيم بايد با اتحاد و همبستگی خويش اهرم قدرتی را تشکيل دهيم تا امريکا و اروپا را وادار سازيم ، قيمت حضور و منافع منطقه ای خويشرا به افغانها بپردازند . کشور ما بايد بخاطر منافع خويش با اعتمادترين دوست امريکا و کشور های اروپايي باشد ، نه پاکستان تروريست پرور و جنګ افروز، شيطان و منافق . ما افغانها بايد کشور خو را به يکی از متحدين متساوی الحقوق اتحاد نيرومند ( امريکا ـ ناتو ) مبدل سازيم . تروريسم افسار گسيخته را بايد به کمک امريکا و اروپا مهار سازيم و کشور خود را به پای خود ايستاد کنيم . بعدا در خانه خود برادروار مشوره کنيم ، در صورت ضرورت ، امريکا و ناتو را با يک آواز بگوئيم که : « خانه تان آباد ، به هر منظوری که آمده بوديد ، وقت خانه رفتن است ، خدا حافظ تان ، دوری – دوستی و برادری ! » . اينست صدای عقل سليم .

 امروز دنيای ديروز نيست . امروز دنيای روابط است . ما بايد به همه کشورهای جهان روابط دوستانه داشته باشيم ، حتی با پاکستانی که تشنه خون افغانها است ، بايد مناسبات را طوری تنظيم و عيار سازيم که به نفع دو کشور و به نفع اعتماد سازی و احيای روابط دوستانه باشد .

 ميشنويم که آ ها ، امريکايي ها برای روس ، ايران و چين در منطقه حضور يافته است

خوب ، به من و تو چی ؟ وقتی خون مردم افغانستان چون آب ميريخت ، غم من و تو را کسی ميخورد که امروز تو در غم روس ، ايران و چين سرگردان هستی ؟

« عاقلان » ما اشغال ، اشغال ميگويند ، فکر ميکنند که  عقل کل هستند و به کشف بزرگی دست يافته اند و بايد بدون تأمل و هر چی زودتر از نبوغ خود ديکران را آگاه و مستحضر سازند . ولی بديل وضع فعلی را پيش بينی کرده نمی توانند . از خود نمی پرسند ، وقتی که امريکا و ناتو نبودند ، در کشور ما چې ميگذشت ؟ و وقتی امريکا و ناتو نباشند ، بر کشور ما چی خواهد آمد ؟ سقوط و فرود آمدن « روشنفکر » متعصب در سرآشيب بدبختی که شاخ و دم ندارد .

در آخيرتا متحد نباشيم توانمندی حل هيچگونه مسائل ولو ساده و بسيط ملی را کمايی نخواهيم کرد پس بايد به اتحاد و همبستگی روی آوريم و بخاطر حل مسائل بزرگ ملی با هم بسازيم . و با عادت هميشگی خويش در مورد « من » خود و « گروه خود » ، تحميل عقايد خود و گروه خود بر ديگران بپرهيزيم ، با وجود اختلاف با هم باشيم .  فراموش نه کنيم که در پهلوی اختلافات نسبی ، انسانيت مشترک ، کشورمشترک و تاريخ مبارزات آزاديخواهانه و عدالتخواهانه مشترک داريم که بايد بنياد مستحکم و تزلزل ناپذير وحدت ملی ما باشد . ما بايد مسائل بزرگ ملی خويش را از جمله ( مسئله جنگ و صلح ، حضور و عدم حضور نيروهای خارجی ، مناسبات با همسايه گان و جهان ) به کمک نيرو و نبوغ  مردم ، وحدت ملی و اراده جمعی حل و فصل نمائيم . پايان

۱۲/۱۱/۲۰۱۸

 

 

 

 

د ‌‌‌‌افغانستان د ملي پرمختګ ګوند د دارالانشا د ‌‌‌‌‌‌ډا‌‌‌‌‌‌ډګیرنې پيغام

received_1921988731167492کابل     افغانستان

 دعقرب ۲۱ نېټه ۱۳۹۷ ل کال

په ژور خفګان مو اطلاع واخسته  چی داکتر سيد محمد ټينگار  د کابلپوهنتون استاد دورپیښي ناروغی له امله  دالمان په فيدرارتيف جمهوريت کې  له دی فاني نړې  د تل له پاره رخصت شو.

انا لله و انا الیه راجعون

د افغانستان د ملي پرمختګ ګوند دارالانشا د مرحوم درنۍ کورنی سره په دی ستر غم کې ځانونه شریک ګڼی او لوي خداي ته د دوعا لاسونه پورته کوي چې ارواښاد ته مغفرت وکړي او د متوفا کورنۍ ته د زړه صبر او عاجل تسلیت وغواړي .
امین.

 درنو ملگرو  گران قدر من ملگری داکتر سيد محمد ټينگار دافغانستان ولس اود سياست د لاری اوسنگر ملگرو ته يوه لويه ضايعه ده ملگری ټينگار داقتساد په چارو کي ډاکتري درلوده د کابل پوهنتون استاد داقتصاد د پوهنځي ريس ووه ملگری ټينگار د وخت د سياست گرو د مثبت نظر اوفکر خاوند وو د افغان ولس سره يې پوره مېنه او عشق در لوده په دی ډگر کې ډير کلکه مبارزه کوله دده دويم نوم چی ټينگار وو دا سی په خپل وينا او عمل هم ټينگ ولاړ دسياسي قوي ارادی خاوند وو موږ دده ټول ملگري دده د لاری پلويان وو او يو موږ او زموږ گوند دده مړېنه د خپلو ملگرو او خلکو له پاره يوه لويه درنه نه جبرانوونکی ضايعه بولي .

دافغانستان د ملي پر مختگ گوند ته جنت فردوس غواړو.

عبدالحی مالک
د افغانستان د ملي پرمختګ ګوند ریس

د گران هېواد افغانستان په هکله

m agha (2)

دخپل کور کلي د وستانو ملگرو او په خاصه توگه د ولسونو سره د ليدو له پاره خپل هېواد ته سفر د ښو خاطرو سره مل وي د اوږدی مسافری نه وروسته د سفر کول خواږه او ترخه لري.

درنو دوستانو هيله لرم زما په ليکنه کې هغه څه ومومی چی ستاسو د زړه خواله پکې وي،

کله چی  زه د گران هېواد پلازمېنې کابل ته ستون شو م تر ټولو اول د يوه دردونکي غمگيني پېښې سره مخ شوم زما گران وراره چی ما د خپل ځوی په شان خپل کور کې لوی کړې وو په يوه نا څاپي غمجنه پېښه کې شهید شو  دده غم موږ ټول سخت غمگيين کړو دده اولادونه بی پلاره شول . ددی نوم سيلاني وو شهيد سيلاني ټول وخت د خپلو دوستانو ولسونو په چوپړ کې وو  دی پر خپلو دوستانو او عامو خلکو سخت گران وو . يو رښتينی پر خلکو او هيواد مين وو د خلکو سره يي خاصه مينه درلوده .

له دی غم وروسته مي د خپل گوندي مشرتابه سره د هېواد او گوند پوری اړونده مسلو په هکله زياتی ليدنې کتنې وکړی زموږ گوند چی د يوه گوندي کنفرانس په چوکاټ کې د خلکو له گوند سره يوالی کړی وو خو په هغه بنيادي مسلو چی د گوندي يوالي پروسه يې ټکنې کوله د مقابل لوری له خوا د نه عملي کيدو پر سر زموږ د گوندي اړخ ( ملي گوند» او خلکو د گوند پلویانو تر ډيالوگ غونډو بحثونو وروسته دی پاېلی ته ورسيدو چی ددوی سره خپله لار جلاکړو . د ملي گوند اړخ د مرکزي شورا د لويو غونډو وروسته ۹ ماديز وړانديزونه ورکړل  په تاسف چی د خلکو د گوند د پلويانو له خوا عملي نه شول . هغه اصول چی مخکې ور باندی پرېکړې شوی وی تر پښو لاندی شولی په پاېله کې د ملي گوند مطلق اکثريت دی پاېلی ته ورسيدو چی يوه اعلاميه نشر کړي ورسره سم په ۱۱ د غويي ۱۳۹۷ ل کال د کابل په سپين زر هوټل کې لوی گوندي کنفرانس را وبلل شي . د ملي گوند د مرکزي شورا د ۹۱ غړو څخه ۷۱ تنو په کنفرانس کې گډون درلود  چې د ۲۰۰ تنو برخه والو له خوا د افغانستان د ملي پرمختگ گوند ، په نامه نوی گوند په کې اعلان شو . دکنفرانس چاری ما مخته يوړلی . ددی گوند مهمو کادرونو په تیره بیا بهرمیشتو ملګرو استازو هم برخه درلوده . کنفرانس کې  لازمې پريکړی  لکه د گوند اساسي  اسناد  ،د مشرتابه له پاره مرکزي شورا، دارالانشا ، اجرايه شورا د رايو په يوالي تائيد شول .

زموږ گوند د نورو گوندونو دخلکو د کور ملگرو سره د يوالي په پروسه کې په پوره رښتين ولی مخته روان دی او ما هم تر وسی پوری خپله دنده اجرا کړه . گوندي ناستی ، گوند ته نوی جلب جزب او گوندي نشراتو کې پوره ونډه اخستل شوی . د گوند ددريځ په اړوند په ميډيا کې ما تقريبا د شلو ځلو زيات په تلويزون، راديو او فيسبوک، گوندي مجلسونو کې د خپل گوند تگلاری او دريځ نه ټينگه  دفاع کړی .درنو دوستانو په گران هيواد کې تپل شوی نا اعلان شوی جنگ دوام لري زموږ عام ولسونه او د وسلوال پوځ  منسوبين د شهادت جامونه څښي په همدی کال کې د غزني ولايت کې عامو خلکو وسلوال پوځ، ننگرهار، هلمند، بغلان، فرار ، فارياب، کندهار او په کل کې په ټول هيواد کې په زر گونو عام ولسونه اود وسلوال پوځ سربازان او افسرانو خپل خواږه ځانوه بایللې او شهېدان شوي .

ددی ټول ناکردو تر شاه د گاونډيو هيوادونو ، داخلي مافيايي ډلو ټپلو ، ځان غوښتونکو او هيواد دښمنه عناصرو لاس دی . سره له دی چی د سولی له پاره نړ ېوال کنفرانسونه سرته رسيدلي خو مثبتی پاېلی نه دي تر لاسه شوي،په همدی کال کې د ولسي جر گۍ له پاره ټاکنی وشوی په ټاکنو کي درغلۍ ،  زور ازمايي ، د پيسو ناروا مصرف او  نور منفې مظاهر ولېدل شول ، خو په هر صورت ټاکنې وشوی . دی ټاکنو کې د پخوا په پرتله يو توپير وو هغه دا چی عام ولس تيرو داړه مارو وکيلانو ته رايه نه ور کوله ، د هغوی تيری کړنی ددوی د کرکې وړ وی . دا ځل خلکو ځوانانو ته رايه ور کوله اود هر هغه ځوان پلوي وو چی د خپلو خلکو د ښېرازی له پاره يې ښې بر نامی وړاندی کولی.

بله اهمه خبره داوه چی مخکني په اصطلاح جهادي ډلو ټپلو د ملي ايتلاف تر نامه لاندی غورځی پرزی کولې ،  د مقامونو د ساتلو او قوم پالنو ژبپاللو بوی هم تر ی راوتلو ، ولی خلکو ددوی پر داسی نا مقدسو ايتلافو باور نه در لوده اود پاشل کيدو هيله يې کوله . د دولتي چار واکو تر مينځ هم د ملت جوړونې قوي سياسي اراده نه ليدل کيدله د مقامونو د ويش مسله هم د انديښنې وړ وه کار داهل خاوندانو ته نه ور کول کيدلو  ، فساد او رشوت، واسطی  کول هم مروج وو .

دا وو خورا لنډ مالومات چی وړاندی شول.

 محمد اقا شيرزاد